Carmen

Weinig opera’s zijn vandaag de dag populairder dan Georges Bizets Carmen. Zo is het niet altijd geweest. De première van Carmen in de Opéra Comique in Parijs in 1875 was verre van succesvol. De overwegend negatieve recensies hebben Bizets dood door een hartaanval drie maanden later mogelijk bespoedigd. Het publiek had grote problemen met het verhaal van de opera, gebaseerd op een novelle van Prosper Mérimée. In plaats van de goden, aristocraten en mythische wezens uit traditionele opera’s, plaatste Bizet gewone mensen uit de arbeidersklasse op het toneel. Carmen zelf is seksueel gezien een vrije geest, en om haar heen cirkelt een groepje kleine criminelen en bewonderaars. Hoewel Parijse operabezoekers de geur van het gepeupel niet konden uitstaan, zegevierde de prachtige muziek die Bizet had geschreven al snel in operahuizen over de hele wereld. Onder meer de avontuurlijke ouverture, Carmens ‘Habanera’ en Escamillo’s Toreador-lied (de aria ‘Votre toast, je peux vous le rendre’) bereiken een verbluffend hoog niveau van melodische vindingrijkheid. Het verhaal van een vrouw die gestalkt en uiteindelijk vermoord wordt door een afgewezen minnaar past zo helemaal in het #MeToo-tijdperk.