Symfonie nr. 6 in F-majeur

Beethovens Zesde valt op tussen zijn andere symfonieën om verschillende redenen. Een ervan is dat het een titel heeft, Pastorale, en de titels van de vijf delen suggereren een programma, verwijzend naar de ervaringen van Beethoven tijdens zijn zomervakanties ten noorden van Wenen. De muziek voelt ruimtelijker, minder urgent dan in zijn vorige symfonieën. En er zijn memorabele kleine muzikale details: vogelgezang, feestvierende boeren, geruis van een beek en in de climax een flinke storm. Voor Beethoven dienden die niet als aankleding, maar zijn het essentiële details om de kracht en het comfort van de natuur te benadrukken. Maar de beeldendheid is diep ontroerend, met mooie en spannende texturen die je niet van Beethoven gewend bent. Zeker als je erbij stilstaat dat hier een man aan het werk was die inmiddels zo goed als volledig doof was en het moest doen met zijn, soms vage, herinneringen. Zijn minst conventionele heroïsche symfonie vertelt zo het verhaal van innerlijk heroïsme, en is net zo indrukwekkend als zijn meer dramatische werken.