Symfonie nr. 7 in A-majeur

Beethoven schreef zijn Zevende Symfonie in 1811 en 1812 na een verblijf in een bekend kuuroord waar hij fysiek herstelde en nieuwe energie en inspiratie opdeed. De muziek van Beethoven weerspiegelt niet altijd zijn gemoedstoestand op het moment van schrijven, maar in de Zevende Symfonie is de nieuwe levensenergie voelbaar. Dynamische ritmes zijn altijd belangrijk geweest voor Beethoven, maar in de symfonie is het zowel een sleutelingrediënt voor de explosieve vitaliteit, als een belangrijke manier om het werk te organiseren. Na een langzaam, onheilspellend begin, is het eerste deel als een elementair ballet dat explodeert in een gelukzalige finale. Het bekende tweede deel 'Allegretto' is vervolgens een heel sfeervolle, schemerende processie, maar met het basisritme dat aanwezig blijft. Een snel scherzo met hymne-achtig trio volgt met een vurige finale waarin het ritme het hele orkest opzweept. De symfonie was zo'n hit tijdens de première, dat het 'Allegretto' moest worden herhaald. Het maakte een onuitwisbare indruk op Beethovens jongere collega Schubert, die er hoorbaar door was geïnspireerd in veel van zijn latere werken.