
- KEUZE VAN DE REDACTIE
- 2007 · 3 tracks · 38 min.
Pianoconcert nr. 5 in Es-majeur
Op. 73 · “Keizerconcert”
Beethoven componeerde zijn laatste concert, Pianoconcert nr. 5, in de eerste maanden van 1809, kort voordat de invasie door het Franse leger van Napoleon het leven in Wenen ontwrichtte. De componist zou de bijnaam van het concert, Emperor, ten diepste hebben afgekeurd, ook al kwam deze voort uit de nobele grootsheid van de muziek, en niet uit een associatie met Napoleon. De toonsoort is Es-majeur, net als bij het eveneens majestueuze Pianoconcert nr. 5 (‘Eroïca’, 1803-04). De opening is, evenals bij Pianoconcert nr. 4, opvallend origineel: imposante akkoorden leiden driemaal tot cadensachtige uitbarstingen van de pianist. Het doet denken aan uitgeschreven preludes die bedoeld zijn om de solist op te laten warmen. Het eerste deel, het langste van alle pianoconcerten van Beethoven, bevat zoveel sierlijk passagewerk dat een volwaardige traditionele cadens overbodig is. Het langzame deel, in de toonsoort B-majeur, is zacht lyrisch en bevat vele versieringen. Aan het einde van het deel loopt de solist in een laag tempo vooruit op het thema van de finale, om vervolgens direct over te gaan naar het afsluitende rondo. Deze onstuimige finale is, zoals grote delen van dit concert, gebouwd op een eenvoudige thematische bouwsteen − in dit geval een ritmisch verlevendigde arpeggio. Beethoven neemt ons mee op een ingenieuze harmonische rondreis: weg van de grondtoon en weer terug.