The Nutcracker

Het kerstballet De notenkraker (1892) van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski is tegenwoordig een echte gezinsfavoriet. Aanvankelijk was het echter de orkestsuite die het grote publiek veroverde, omdat de eerste theaterproductie, gepresenteerd als een dubbelaffiche met zijn nieuwe opera in één bedrijf Iolanta, geen succes was. Pas in de jaren 30 werd dankzij twee bejubelde Londense voorstellingen – zijn debuut buiten Rusland − met Alicia Markova en Margot Fonteyn de bijzondere kwaliteiten van deze verrukkelijke balletten ten volle gewaardeerd. Tsjaikovski stemde De notenkraker af op een jonger publiek en hield de speelduur op 90 minuten (ruwweg de helft van de tijd die nodig is voor Het zwanenmeer en De schone slaapster). Tot de diverse betoveringen behoren het magische geluid van de nieuw uitgevonden celesta in de ‘Dans van de suikerboonfee’ en een opzwepende schermutseling tussen de tinnen soldaten van de prins en het leger van de muizenkoning. Het ballet begint bij de familie Stahlbaum thuis op kerstavond. Een mysterieuze bezoeker geeft het kind Clara een notenkraker in de vorm van een speelgoedsoldaat. Als iedereen naar bed is gegaan, sluipt Clara terug naar beneden en komt al het speelgoed tot leven. Na de strijd verandert de notenkraker in een knappe prins en transformeert de setting naar een koninkrijk van snoepjes. Uiteindelijk gaat Clara met haar prins op reis.