Dat er inderdaad zoiets is als ‘The Glass Effect’ wordt op dit album gedemonstreerd door de Koreaans-Nederlandse harpiste Lavinia Meijer (1983). Ten eerste is er het hypnotiserende effect van Philip Glass’ werk, zeker als Meijer de breekbare arpeggio’s van ‘Etudes’ (oorspronkelijk voor piano) zo delicaat overbrengt op haar snaren. Ten tweede is er de invloed van de Amerikaanse meester op een nieuwe generatie componisten, die de minimalistische, conceptuele en postmoderne tendensen van Glass verwerkt tot een eigen muzikale taal. Om die beweging te illustreren, speelt Meijer ook werk van generatiegenoten als Nico Muhly, Ólafur Arnalds en Nils Frahm.