The Song of Hiawatha was tussen de twee wereldoorlogen zo populair dat het volle zalen trok in de Royal Albert Hall in Londen, waar men kon kijken naar (en meedoen aan) uitgebreide ensceneringen van het werk. Samuel Coleridge-Taylors trilogie van koorcantates, gecomponeerd tussen 1898 en 1900, ving perfect de dramatiek van Henry Wadsworth Longfellows gelijknamige epische gedicht, dat deels gebaseerd is op legendes van het Ojibwe-volk, en bracht dit over in een compositie van levendige koorzang en hartstochtelijke solo's. Met de opname die Kenneth Alwyn in januari 1990 maakte met de Welsh National Opera en een aantal fantastische solisten toonde de ervaren dirigent waarom Hiawatha zo'n succes was. Zijn grote liefde voor Coleridge-Taylor en zijn gevoel voor diens weelderige melodieën en gedurfde romantische gebaren maken dit tot een meeslepende uitvoering waarin het koor van de WNO simpelweg sensationeel is. De bas-bariton Bryn Terfel, nog niet lang afgestudeerd van het conservatorium, is in topvorm, vooral in Hiawatha's Departure. Hij wordt echter overtroffen door de hemelse vertolking van lyrische tenor Arthur Davies van 'Onaway! Awake, Beloved'.