Falling Out of Time

Falling Out of Time is een hartverscheurend muzikaal drama, gebaseerd op het boek dat David Grossmann schreef nadat hij in 2006 zijn zoon verloor in de Israëlisch-Libanese Oorlog van 2006. Het volgt de ‘Walking Man’ tijdens een verkenning van de ziel terwijl hij rouwt om de dood van zijn zoon. Componist Osvaldo Golijovs muziek vermengt een duizelingwekkende reeks stijlen– van pop en jazz tot hedendaags klassiek – om zo het verdriet, de verwarring, frustratie en uiteindelijk innerlijke vrede van de Man uit te drukken. Gedurende het verhaal zijn de Walking Man en zijn vrouw, Woman, zowel fysiek als emotioneel van elkaar gescheiden door de wijze waarop ze met hun pijn omgaan – hij wandelt, maar zij weigert te volgen. Al wandelend ontmoet de Man diverse personages die allemaal een kind hebben verloren – en allemaal wandelen ze, pogend om een onbekende bestemming te bereiken en speurend naar een betekenis en reden achter hun verlies. Het zijn uiteindelijk de woorden van Woman, uitgeroepen vanuit een afgelegen uitkijktoren, die de Walking Man thuisbrengt. “Wat ik waardeer aan het boek en, hopelijk, mijn werk”, vertelt Golijov aan Apple Music, “is dat het geen klaagzang en geen dodenmis is. Het is alsof de Walking Man blijft zeggen, ‘Zo lang ik in beweging blijf, is hij niet dood’. Het is een weigering, een anti-dodenmis.” Johnny Gandelsman, violist van het Silkroad Ensemble en de producer van het album, voegt toe: “Wat Falling Out of Time toont is dat rouw universeel is. Het maakt niet uit wat je overtuigingen zijn en waar je vandaan komt – deze o zo menselijke ervaring van iemand verliezen is een gedeelde tragedie.” De unieke instrumentatie van het Silkroad Ensemble brengt een opzienbarende klankwereld tot leven middels flügelhorn, elektrische bas, drums, strijkinstrumenten, pipa en nog veel meer. De musici, door Golijov omschreven als een “harp met duizend snaren” voelen elke muzikale en emotionele subtiliteit van het werk aan. Ze worden vergezeld door drie buitengewone vocalisten – Biella Da Costa, Nora Fischer en Wu Tong – die op grafische wijze de introspectieve kwellingen van de pelgrimstocht uitdrukken. Hieronder bespreken Golijov en Gandelsman alle delen van het werk. Heart Murmur Osvaldo Golijov: “Hier presenteren we wie wie is. We zien de Man en zijn vrouw, de Woman. De Man kan het na de dood van hun kind niet verdragen om thuis te zijn – hij moet gaan ‘daar, naar hem’. Zijn vrouw antwoordt: “Er is geen ‘daar”’. Het verhaal wordt verteld door de Centaur – half mens en half bureau – en hij kan niet bevatten wat er is gebeurd totdat hij de woorden vindt om het als een verhaal te vertellen. “Er is een man die zal weglopen en een vrouw die dat niet doet”, zegt de Centaur. En dat zijn eigenlijk de twee reacties op de tragedie van dit koppel. Mensen zeggen altijd dat dit werk zoveel verschillende stijlen muziek heeft, maar ik denk altijd dat mijn muziek slechts een stijl heeft.” Night Messengers OG: “Hier komen de boodschappers naar het huis van het paar om hen te vertellen over de dood van hun zoon – de gehele acht minuten van het stuk is de adem van de dood die in verschillende harmonieën wordt uitgedrukt. Het bevat ook het gebed dat in de Joodse traditie aan het graf van je geliefden wordt gezongen – Kel Maleh Rachamim, dat ‘God vol genade’ betekent. Ik wilde dat de muziek antiek zou zijn, en de stem van Wu Tong [de Man] klinkt antiek.” Johnny Gandelsman: “Het is zo’n ongelooflijke klankwereld om vanaf het eerste deel te betreden, want de prachtige partituur voor strijkers en koor ondersteunt en omhult de verteller.” Come Chaos OG: “Het beeld bestaat hier uit drie mensen die in een gat vallen – de schrijver, de moeder en de vader, die allemaal weten dat het leven dat ze kenden over is. Dus de harmonieën en vocale delen zijn behoorlijk gek. Het nummer gebruikt welhaast Messiaen-achtige harmonieën: het is traag, massief, zwaar en chaotisch. En de zangers zijn stuk voor stuk meer dan buitengewoon.” JG: “De muziek voelt aan als een gemeenschappelijke ervaring – rommelig en ongeordend, waarbij de instrumenten de stemmen voortstuwen, maar het bereikt de naakte essentie van de pijn en de rouw, en het helpt mensen daar doorheen te komen.” Step JG: “De manier waarop Biella Da Costa [als de Woman] het nummer zingt doet alle haartjes op je lichaam overeind staan – het is gewoon fenomenaal. Ze is een ongelooflijk unieke vocalist.” OG: “Biella is een van die mensen die een lange noot kan zingen waar ik een beetje van sterf. Dit is het nummer waarop de wegen van de man en de vrouw scheiden. Ze beschrijft hoe haar man stap voor stap wegloopt. En ze kan niet meegaan: ‘Ik zal je volgen tot het einde van de wereld, maar niet daarheen’. Ik hou in deze track erg van het einde, met zijn gefluister en pizzicato's.” Come, Son OG: “Hier is de vader bezeten door waanzin en het gevoel van onrechtvaardigheid dat hij wel een heel leven kan blijven leiden. Maar hij zegt: ‘Oké, zolang ik niet met mijn ogen knipper kan ik mijn lichaam verlaten en jij, zoon, kan het bewonen en de rest van je leven leiden. Maar als ik knipper, is het over.’ En dan zegt hij: ‘Nee! Ga terug, want ik wil niet met eigen ogen zien wat er met je gebeurd is.’ Hij erkent dat dit waanzin was.’ In Procession OG: “Op dit stuk beseft de Man dat hoewel zijn pijn oneindig is, hij ook een van de vele mensen is die die pijn hebben geleden. Het is ongelooflijk hoe Nora Fischer de personages neerzet. Ik had aanvankelijk een virtuoze trompetmelodie geschreven, maar tijdens de repetities zei ik tegen ze: ‘Oké, vergeet alles wat is opgeschreven en doe gewoon je ding.’ Uiteindelijk wist ik precies wat ik hier wilde zeggen, maar ik wist niet precies hoe ik dat het best kon zeggen.” JG: “Echt, de muziek bestaat op de hele track uit geïmproviseerde uitroepen van emotie.” Pierce the Skies OG: “‘Pierce the Skies’ is geheel instrumentaal, het is als een absolute pijn die slechts wordt beantwoord door een echo.” JG: “Het is een geweldige plek om de tweede helft van het werk te beginnen, wanneer het wandelen begint.” Walking OG: De muziek beschrijft de woorden: ‘Mijn benen stijgen langzaam van de aarde op. Lichtjes, langzaam zweef ik. Tussen hier en daar. Mijn wandeling, mijn benen bewegen langzaam, lichtjes over de aarde.’ Het ritme van de wandeling was belangrijk voor me. Het is geen Schubert-achtige wandeling. Het is niet een, twee, een, twee. Hier gaat het om drie plus vijf – dat manke ritme is de rouw. Het is een slaapwandelend deel. Wu Tong is hier ronduit ongelooflijk. Hij is in staat om de essentie van de emotie te pakken, en hij vangt het idee van zweven ‘tussen hier en daar’”. JG: “Ik vind het mooi hoe de muziek heel langzaam verandert, als een caleidoscoop. Je kunt het vergelijken met dat je begint te lopen, en alsmaar doorgaat totdat je voeten je gaan dragen. De dingen om je heen veranderen een beetje en de lopende beweging sleept je erdoorheen.” If You Meet Him JG: “Dit is het deel dat, tijdens de uitvoering, me erg aangrijpt – je hoort slechts enkele instrumenten, waaronder pipa en sheng, en Nora’s stem stelt die ondraaglijke vragen: ‘Ga je me vertellen dat je leven doorgaat tot op het punt dat je een ander kind hebt gemaakt? Ga je hem vertellen dat je alle foto’s uit zijn kamer hebt gehaald omdat je er niet tegen kon? Ga je hem vertellen dat je zijn hond aan een jongen uit de straat hebt gegeven?” Fly OG: “‘Fly’ is bijna als een kinderliedje. Het werk had op dit moment iets lichts nodig, alhoewel deze track intrinsiek verdrietig is. Het is een theaterstuk in een theaterstuk – het poppenspel in een grote tragedie dat dient als brug naar ‘Go Now’. Hier wilde ik gaan voor iets wat qua geluid meer neigt naar popmuziek – het bezit een eenvoud die ik associeer met bepaalde Braziliaanse muziek waarin alles zo licht is en tegelijk ook zo melancholisch kan zijn.” Go Now OG: “Hier zegt de Woman: ‘Ga maar. Wees als hem. Verwek hem.’ Het is ook een vloek: wees ook zijn dood. Maar er is ook vrede als de Man zegt: ‘Je had gelijk, Woman. Ik ben hier en hij is daar, en er staat een tijdloze grens tussen hier en daar.’ Ze begrijpen elkaar eindelijk. Hij begrijpt de zinloosheid van zijn werk en zij begrijpt dat hij het moest doen.” JG: “De muziek voelt aan als een Argentijnse milonga – als [de Argentijnse componist] Piazzolla. De combinatie van instrumenten, de manier waarop elke maat ontvouwt, is als de opening van een bandoneon. En dat alles wordt gecontrasteerd met enkele van de meest opera-achtige momenten van dit werk, wanneer Biella naar haar vocale top stijgt. Het voelt echt aan als die momenten van climax in een opera.” Ayeka (Where Are You?) OG: “De drumsolo is een monsterlijk iets wat je uit de verrukking haalt waarmee ‘Go Now’ eindigt. Want de pijn is nog niet over. Het gaat nooit over. De Man stelt zijn zoon deze eenvoudige vragen: ‘Waar ben je? Wat ben je daar? En wie ben je daar?’ Hij zit in de diepste fase van pijn, maar het universum bespot hem nog steeds.” Breathe OG: “‘Er is adem, er is adem. Binnen de pijn. Er is adem.’” Dat is alles waarnaar je kan streven: dat je eens in de zoveel tijd in staat bent te ademen. Dat is alles. Er is geen oplossing, geen verzoening.” JG: “Aan het einde zingt Nora de stem van de jongen, maar de muzikanten neuriën ook mee als een koor. Op dit moment voelden de muzikanten elkaar op het podium op een unieke manier aan – als een gemeenschappelijke bijeenkomst, waarbij ze iets heel dierbaars vasthouden, iets heel waardevols.”