Shaw: Let the Soil Play Its Simple Part

Componist Caroline Shaw zit nooit stil. Haar zorgvuldig gearrangeerde muziek combineert vruchtbare verbeeldingskracht met een scherp instinct voor toegankelijkheid. Deze zeldzame combinatie leverde haar zowel een Pulitzerprijs (voor haar orkestrale werk Partita for 8 Voices uit 2013) als de aandacht van Kanye West op. Hij nodigde haar in 2016 uit om mee te werken aan zijn album The Life of Pablo en hem te vergezellen op tournee. Op Shaw: Let the Soil Play Its Simple Part slaat de Amerikaanse componist opnieuw een verrassende richting in: het is een deels geïmproviseerd album vol samenwerkingen voor percussie en solostem, met zang van Shaw zelf. Het ontstond tijdens enkele vrije uurtjes in de studio, toen Shaw met sopraan Dawn Upshaw, pianist Gilbert Kalish en het ensemble Sō Percussion werkte aan haar album Narrow Sea. Uiteindelijk mondde dat uit in drie dagen in een studio te Vermont, waar Shaw en Sō Percussion nog intensiever samenwerkten. Het is geen toeval dat de muziek die Shaw tijdens die sessies maakte naar pop neigt. “We wilden een plaat met songs maken op de manier dat bands dat doen, echt samen in de studio en zonder één bepaald individu die de leiding neemt”, vertelt de componist aan Apple Music. “Ik werk normaliter niet met een songstructuur – dingen van minder dan vijf minuten met een couplet, refrein en tekst.” Deze gelijkwaardige samenwerking is de basis voor Shaw: Let the Soil Play its Simple Part. “Als je iedereen zichzelf laat zijn en aan dit project laat deelnemen met elk een eigen geschiedenis, achtergrond en dingen waarin ze geïnteresseerd zijn, laat dat eens gaan en kijk wat er gebeurt”, vertelt ze. De sessies werden muzikale experimenten, met onder andere geïmproviseerde duetten tussen Shaw en de leden van Sō Percussion. De teksten van het album lopen net zo uiteen als de muziek zelf. Inspiratie wordt geput uit onder meer Ulysses van James Joyce (“zijn taal is zo muzikaal, geestig en mysterieus”), poëzie van Anne Carson, de Amerikaanse hymne ‘Sacred Harp’ uit de negentiende eeuw en teksten van Shaw. “Als componist zoek ik naar teksten die lyrisch zijn, passen bij mijn stem en juist aanvoelen om te zingen”, zegt ze. “De meeste gedichten zijn totaal ongeschikt om te zingen, maar er zitten dan wel bepaalde woorden in die geschikt zijn, de juiste boodschap bevatten en een perfecte mix hebben van structuur en inhoud.” Lees verder en laat je door Shaw langs elke track van het fascinerende album leiden. To the Sky “Deze track begon als een stuk van Jason Treuting [componist, percussionist en lid van Sō Percussion] dat transformeerde in iets anders waarvan ik vervolgens de harmonie veranderde. Er zijn veel onderliggende ritmische details, waardoor het geïmproviseerd lijkt, maar in werkelijkheid is het zorgvuldig en precies opgebouwd. Ik gebruik de tool Helicon VoiceLive, dat een soort vocoder en vocale harmonizer is. Alle zang op het album bestaat uit mijn stem, maar in verschillende versies en lagen.” Other Song “‘Other Song’ is de eerste track die Sō Percussion en ik samen maakten en het is een versie van een song die ik eigenlijk had geschreven voor een orkest, als eerbetoon aan singer-songwriter Sara Bareilles. Het gaat allemaal om het schrijven van de tekst. Ik sprak met jonge componisten over luisteren naar wat er al in de muziek aanwezig is, zodat het je vertelt waar het heen moet gaan. En over aandacht hebben voor wat er in jezelf leeft. Het geluid aan het begin is gemaakt met bloempotten en er is een lang percussiedeel dat is geïmproviseerd. Ik wilde dat iedereen speelgoed meebracht!” Let the Soil Play Its Simple Part “Ik deed vier duetten met elk lid van de groep en dit is mijn duet met percussionist Josh Quillen. Hij is een geweldige bespeler van de dubbele steeldrum. Hij leeft en ademt het instrument en heeft het lang bestudeerd. We hadden maar één uur om de track te maken, dus in het uur daarvoor ging ik ervoor zitten en schreef ik een hoop teksten. Ik gaf hem een paar akkoorden en een idee voor de structuur, en daarna namen we het op. We deden een eerste take, gewoon om te zien wat er zou gebeuren, en daarna een tweede, die op het album belandde. Dat is alles, het is niet bewerkt.” The Flood Is Following Me “Dit stuk wordt geïntroduceerd met veel delicate, precieze percussie. De stem maakt ook deel uit van die wereld, in plaats erboven te hangen, zoals bij een song. Je hoort lettergrepen, fragmenten van dingen en zo af en toe een volledige zin. We overwogen om meer met de stem te doen en het te integreren in de percussie. James Joyce vond het leuk om te spelen met woorden, dus ik nam die aanpak over.” Lay All Your Love on Me “Dit is een arrangement van de ABBA-song. Ik houd van de koorharmonie, die me doet denken aan koormuziek van Bach en een hoop van mijn favoriete muziek. Het origineel is een geweldige danshit die eigenlijk hartverscheurend en tragisch is, dus dit is een heel verdrietige en eenzaam klinkende cover. De stiltes zijn bepalend. Het was belangrijk voor me om heel strikt te tellen en in de maat te blijven.” Cast the Bells in Sand “De tekst komt van Josh Quillen. Hij stuurde me een deel van een oud gedicht en ik speelde met de melodie. De song voelt een beetje aan als de film Blade Runner. Het heeft een obsessieve, beklemmende sfeer waar ik van houd, en het is een geschikte opvolger van ‘Lay All Your Love on Me’. De diepte van het drumgeluid [gespeeld door Jason Treuting] is technisch gezien een knappe prestatie. Er is tegen het einde een ongelooflijk moment waar de drums gewoon wegvallen.” Long Ago We Counted “Dit was mijn duet met Jason Treuting. Ik wilde ontdekken wat er zou gebeuren als een stem en drums een gesprek zonder taal zouden hebben, als twee baby’s die met elkaar praten. Dus we maakten deze mengelmoes zonder woorden en creëerden vervolgens een soort loop van geluid die de song voorwaarts drijft en het afrondt.” A Gradual Dazzle “Deze song is als een kleine schat richting het einde. De drums aan het begin kwamen tot stand door iedereen met een zachte hamer op de lage tomtom of basdrum te laten spelen, en dan een beetje uit de maat. Ik schreef een jaar eerder de akkoorden voor een balletvoorstelling, en die draaien, stijgen en verstrengelen op een vreemde manier. En ze blijven maar opnieuw beginnen. Het prachtige gedicht van Anne Carson – eentje uit een reeks gedichten geïnspireerd door schilderijen van Edward Hopper – is diep en complex, maar ook eigenaardig. A Veil Awave Upon the Waves “Dit is nog een werk van James Joyce. Dit voelt aan als de meest vrijelijk vloeiende track. Het gaat overal en nergens heen, maar ik houd van de energie. Het is een song met zeer zorgvuldig opgebouwde ritmische en harmonische patronen. Ik probeerde mijn stem te vermengen met de percussie, zodat het deel uitmaakt van het ensemble en er niet boven zweeft.” Some Bright Morning “‘Salve Regina’, uit de dertiende eeuw, is een melodie waar ik van houd en die ik met mijn hele lichaam en ziel ken. Dit is mijn duet met [percussionist, componist, producent en lid van Sō Percussion] Eric Cha-Beach. We dachten: ‘Wat als Eric slechts één noot wil gebruiken, maar daar verschillende texturen en kleuren op toepast en dat ik daar dan de melodie over zing?’ We wisten nog niet wat de tekst zou zijn en of er überhaupt wel woorden moesten komen. Ik dacht aan een oud Amerikaans lied genaamd ‘I’ll Fly Away’, dat over de dood gaat. Ik heb daar min of meer de tekst van gedeconstrueerd.”