Real Life

Op Real Life betreedt het Attacca Quartet het domein van elektronische pop. Voor de meeste strijkkwartetten zou dat een verrassende zet zijn, maar voor dit avontuurlijke, vanuit de Verenigde Staten opererende ensemble is het niet meer dan een logische stap. Op de 8 albums die Attacca Quartet sinds 2013 heeft uitgebracht hebben de leden uiteenlopende muziek verkend, van onder meer Haydn, John Adams, Weinberg en de hedendaagse componist Caroline Shaw (met hun vertolking van Shaws muziek op het album Orange uit 2019 vestigden ze hun reputatie als vooruitstrevende musici). “We blijven de verwachtingen die mensen van ons hebben oprekken en voegen steeds meer van onze gevarieerde interesses toe”, vertelt violist Nathan Schram aan Apple Music. “Bij het coveren van elektronische muziek denk ik dat we op instrumentaal gebied onszelf kunnen zijn”. Real Life is een succes vanwege de overduidelijke liefde die de groep heeft voor elektronische pop. Alle leden van het kwartet hebben hun favoriete tracks gekozen. “Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel toen ik luisterde naar Thundercat, Flying Lotus en zoveel andere geweldige artiesten”, onthult tweede violist Domenic Salerni. De tracklist bevat naast werk van die artiesten stukken van de Amerikaanse producent en multi-instrumentalist Louis Cole (‘Real Life’), de Canadese elektronische groep The Halluci Nation (‘Electric Pow Wow Drum’) en cellist en componist Anne Müller (‘Drifting Circles’), aangevuld met originele muziek die voor de Attaca’s is geschreven door de Amerikaanse producer Daedelus en de Britse elektronische muzikant en producer annex dj Squarepusher. Elk lid van de Attacca’s drukte een stempel op de manier waarop de muziek voor het kwartet werd gearrangeerd. Ze werkten ook samen met de Amerikaanse componist, producer en multi-instrumentalist Michael League, die Attacca-cellist Andrew Yee een ‘gelijkwaardige partner’ noemt. “We improviseerden vaak in de studio”, vertelt Yee. “Het voelde alsof we een soort muzikale speeltuin creëerden. We hadden zoveel plezier.” Die omstandigheden leidden tot een strak, opwindend en vaak pittig eerbetoon aan geweldige moderne muziek, waarbij de eindeloze veelzijdigheid van dit strijkkwartet wordt blootgelegd. Lees verder en laat je door Yee, Schram en Salerni leiden door de caleidoscopische geluiden van Real Life. Electric Pow Wow Drum Andrew Yee: “Tijdens de pandemie van 2020 hing ik rond met een groep vrienden op de stoep vlak bij hun huis. We zaten op campingstoeltjes. Ik vertelde ze dat ik zocht naar elektronische muziek om opnieuw te arrangeren. Een van mijn vrienden zei: ‘Je moet hier eens naar luisteren’, en zette ‘Electric Pow Wow Drum’ op van A Tribe Called Red, dat inmiddels The Halluci Nation heet. Het is een groep die bestaat uit mensen van de Eerste Naties van Canada. Hun muziek is zo ongelooflijk eerlijk en opwindend. Toen ik ‘s nachts thuiskwam begon ik op de cello te spelen. Toen ik het naar de groep stuurde zei iedereen: ‘Ja, dit moet absoluut op het album komen.’” Real Life Nathan Schram: “Dit is een track van Louis Cole, een ongelooflijke drummer en popartiest. We wilden allemaal een track van Louis Cole doen en Amy [Schroeder, de eerste violist van Attacca Quartet] nam het op zich om er eentje te kiezen. ‘Real Life’ is bijna een parodie op een dancetrack en Amy zoomde daarop in. We besloten om helemaal disco te gaan en het op het randje van smakeloos te laten balanceren, want dat is een beetje hoe Louis is. Hij begint met iets wat een beetje melig is en speelt daarop in. De manier waarop Amy het heeft gearrangeerd is ongelooflijk en meesterlijk.” Why? Domenic Salerni: “‘Why?’ komt van een album van [de Zuid-Koreaanse folktronica-muzikant] Mid-Air Thief getiteld Crumbling, dat Nathan ontdekte. Het is gewoon ongelooflijk: alle genres lopen door elkaar. Het begint met een gekke, schijnbaar willekeurige opening en daar sampleden we kleine stukjes van. Er kwam een punt, toen we een versie opnamen in Nathans zelfgemaakte thuisstudio, dat hij zei: ‘Wat als ik op achterstevoren druk?’ En door dat effect te gebruiken klonk het plots als het origineel. Ik herinner me ook dat ik naar een track van Billie Eilish luisterde, waarop ze ongelooflijk dicht bij de microfoon zit en die techniek gebruikt waarbij ze amper nog zingt. We gebruikten dat voor alle vocale stukken.” Clock Catcher Schram: “Het was de bedoeling dat de drie tracks van Flying Lotus [‘Clock Catcher’, ‘Remind U’ en ‘Pilgrim Side Eye’] samen een suite zouden vormen. Daarom staan ze op het album vlak bij elkaar. Dit is de eerste track op Flying Lotus’ album Cosmogramma uit 2010. Vanaf het begin is het wild en energiek. En dat is wat ik altijd heb willen doen met het kwartet: hoe wild kunnen we een strijkkwartet laten klinken? Toen ik dit soort wilde muziek ontdekte, die buiten het domein van strijkkwartetten valt, werd ik geprikkeld door het idee om het ook met een strijkkwartet te maken.” Remind U Schram: “Dit was een coole samenwerking met de [Amerikaanse producer en dj] TOKiMONSTA. Dat was nooit gebeurd zonder Sony, die haar muziek aan ons introduceerde en haar in contact bracht met ons. Maar we zijn niet met haar in de studio geweest en hebben haar nooit persoonlijk ontmoet. Ik denk dat veel muziek tegenwoordig zo tot stand komt en het was heel interessant om het op die manier te doen. ‘Remind U’ moest een moment van stilte voor de storm worden, maar toen TOKiMONSTA zich ermee bemoeide, veranderde het in iets met een vintage vibe. Je krijgt er van die jeugdherinneringen uit de jaren 90 bij.” Pilgrim Side Eye Schram: “Dit is weer een deel van de Flying Lotus-suite. Flying Lotus was een van de artiesten van wie ik het het spannendst vond om muziek te kunnen gebruiken op dit album. Toen ik zijn muziek hoorde voelde het zo levendig aan. De inhoud en details van zijn muziek veranderen steeds. Ik beschouw Flying Lotus als een echte componist. We willen aantonen dat deze muziek wat ons betreft net zo meesterlijk is als die van Beethoven. ‘Pilgrim Side Eye’ is een eigenzinnige track. Het opvallendste element in dit stuk is de baslijn van Andrew. Op de oorspronkelijke track neemt Herbie Hancock die voor zijn rekening.” Xetaka 1 Yee: “Toen we hoorden dat Squarepusher een stuk zou schrijven voor ons konden we het niet geloven. Maar de muziek was zo moeilijk dat ik niet wist wat ik ermee moest! Net als wanneer je voor het eerst een partituur ziet van Charles Wuorinen of een andere experimentele componist: dan weet je niet eens waar je moet beginnen om het te leren. We moesten langzaam beginnen en het opbouwen. Maar het was een van de moeilijkste opnamesessies die ik me kan herinneren. Deze track lijkt het meest op de muziek waar we bekend om staan. Het neigt naar de stijl van John Adams. Je zou het modern klassiek kunnen noemen, bij gebrek aan een betere omschrijving.” Holding Breadth Salerni: “Daedelus stuurde Natan een bestand voor Ableton, dat is muzieksoftware waarmee je muziek kan maken en opnemen op je computer. Het was een tamelijk ingewikkelde track met vier verschillende klankwerelden die de instrumenten van het strijkkwartet representeren. We krabden ons achter de oren: wat moesten we met dat bestand doen? Ik maakte via Sibelius een transcriptie en schreef partijen voor strijkinstrumenten voor iedereen. Het had een interessante vibe, maar we waren er onzeker over. We spraken met Daedelus en [hen] was verbazingwekkend creatief en gaf ons heel veel vertrouwen.” Drifting Circles Salerni: “Andrew zette me op het spoor van Anne Müller. Ze schreef de originele versie van deze track en die staat op haar album Heliopause. Ze kreeg onze basistracks pas twee dagen voordat we naar de studio kwamen. Van al onze samenwerkingspartners lijkt ze het meest op Flying Lotus. Ze weet namelijk ook precies wat ze wil. Toen ze het hoorde, zei ze: ‘Oh, ik vind het geweldig wat jullie hebben gedaan. Hier zijn mijn aantekeningen.’ Ze had enkele geweldige ideeën en die hebben we allemaal benut.” More Love Less Hate Schram: “Deze versie wijkt heel veel af van het origineel van Louis Cole. Het werd een soort oceaan van gevoelens die we hadden bij de muziek. Van alle tracks op het album is deze het meest gebaseerd op improvisatie. We spelen alles wat op dat moment juist voelde. Ik denk dat het daardoor zo’n bijzonder afscheid is geworden.”