Vaak moeten we onder de oppervlakte duiken om ware schoonheid te ontdekken. Haal je de melodie weg, dan vormen de onderliggende geluiden en texturen het verhaal. Cellist en componist Peter Gregson brengt ons nabij de innerlijke waarheid van muziek: de delicate geluiden van een strijkstok die een snaar ontmoet (‘Patina’), vingers die de toetsen beroeren (‘Sense’) en de complexe, houtachtige boventonen van een solo gespeelde cello (‘Don’t Wake’). Het zijn geluiden die we maar al te vaak negeren. Dit is een album vol texturen − menselijke, akoestische en digitale − en bijna vormloze soundscapes die de luisteraar omhullen. De imperfecties roepen een sfeer op van vrede en kalmte, comfort en geruststelling. In ‘Sequence (Seven)’ vermengt Gregson elektronica en strijkinstrumenten met hypnotiserend effect, terwijl zijn zwevende, dichtbij de microfoon opgenomen cello aan ‘Over’ een prachtige en rauwe schoonheid verleent.