Gewapend met alleen haar cello en een reeks effecten om muziek te loopen en opeen te stapelen benut de Amerikaanse muzikante Maya Beiser de expressieve kracht van de minimalistische componist Philip Glass. Ze begint met werken die oorspronkelijk zijn gearrangeerd voor piano, en ‘Etude No. 2’ en ‘Etude No. 5’ ontpoppen zich met hun eenvoudige schoonheid tot spookachtige sonische sculpturen. Het vrituose en wervelende ‘Mad Rush’ wordt urgent tot leven gewekt met fonkelende, indringende arpeggio’s. Maar vooral in de delen van Glass’ soundtrack voor de film Naqoyqatsi (2002) zet Beiser haar digitale hulpmiddelen met de grootse subtiliteit in, waardoor ze intieme, vaak griezelige soundscapes schept die schuilgaan onder de zwevende, klaaglijke solocello. Dit album biedt een betoverende en sfeervolle reis.