In 2015 componeerde Max Richter Sleep, een acht uur durende meditatie om een volledige nachtrust te begeleiden. Het werk was een medicijn voor het hectische moderne leven. Maar acht jaar later is de wereld nog overweldigender. “Nu we het internet in onze broekzak hebben, staat alles de hele tijd aan, wat leuk is, maar ook vermoeiend”, zegt Richter tegen Apple Music. “Sleep is een soort protestmuziek.” De componist maakte er een nieuwe bewerking van − Sleep: Tranquility Base − met de nadruk op synthesizers in plaats van orkest. De titel Tranquility Base verwijst naar de locatie van de maanlanding die zo werd genoemd door astronauten Buzz Aldrin en Neil Armstrong. Het sfeervolle stuk opent met een sobere melodie op orgel. Gaandeweg wordt het vocale thema geïntroduceerd. Deze fragmenten van melodie, of muzikale cellen, zijn het DNA van de muziek. Ze herhalen zich, draaien en versmelten met andere elementen. Het werk wordt opgebouwd in de loop van zestien delen en heeft een sterk ritmisch gevoel. De pulserende herhaling van ‘No. 14’ roept een energieke Steve Reich-achtige beat op, terwijl het drone-achtige ‘No. 5’ werkt als een kalmerende balsem. Maak je geen zorgen als je slaperig wordt: Richter moedigt luisteraars aan om sluimerend van de muziek te genieten. “Het gaat over de grens tussen wakker zijn en slapen”, zegt hij. Maar er is geen voorgeschreven manier om naar Sleep: Tranquility Base te luisteren. “De luisteraars hebben de leiding.” En: "Hoe je het ook benadert, het is een uitnodiging om je even af te sluiten.”