Schütz: Weihnachtshistorie

Heinrich Schütz's Weihnachtshistorie (Kerstverhaal) dateert uit de jaren 60 van de 17e eeuw, toen de componist in de 70 was. Het stuk vertelt het verhaal door middel van tenorrecitatieven, en vormde de aanloop naar het model van een oratorium dat later door J.S. Bach werd ontwikkeld. De rijke instrumentale partituur schittert fel in de refreinen en geeft een dramatische kleur aan de personages: violen begeleiden de engel, blokfluiten weerklinken naast de herders en koperblazers verlenen waardigheid aan koning Herodes. De continuo van Vox Luminis is prachtig op de intieme momenten, maar het is de spannende sonoriteit van het volledige orkest en koor, versterkt door trombones en orgel, die je echt grijpen in deze uitvoering. Het kerstverhaal wordt voorafgegaan door een reeks feestelijke motetten van Schütz en zijn productieve tijdgenoot Andreas Hammerschmidt, die stuk voor stuk sprankelend worden uitgevoerd. Het opvallende gebruik van dialoog tussen ensemblegroepen toont de invloed van de Italiaanse meerkorige stijl, waarin ruimtelijk gescheiden koren worden ingezet – Schütz' monumentale 'Magnificat' is in dit opzicht de meest ambitieuze. Hammerschmidts vreugdevolle 'Machet die Tore weit' en 'Freude, Freude, große Freude' kondigen de Messias aan in een dansende driekwartsmaat, terwijl de koralen van Schütz' 'O bone Jesu' vol gevoel worden gezongen. Michael Praetorius' tijdloze kerstlied 'Es ist ein Ros entsprungen' biedt een moment van serene rust.