The Summer Portraits

Het was een serie schilderijen in een vakantiehuis op het eiland Elba die Ludovico Einaudi inspireerde om een album met zomerportretten te maken. De olieverfschilderijen toonden uitzichten vanuit het huis, en vingen de blauwe lucht, groene heuvels en glinsterende zee in de verte. “Ze deden me denken aan de zomers die ik in mijn jeugd met mijn familie had doorgebracht”, vertelt Einaudi aan Apple Music. “Ze herinnerden me eraan hoe de zomer een tijd was vol licht, lange dagen en mooie ervaringen.” Dat betekent niet dat je mediterrane kleuren en lichtheid moet verwachten. Met eenvoudige, herhalende akkoordprogressies, die doen denken aan de post-minimalistische stijl van componisten als Philip Glass, Max Richter en Michael Nyman, roept The Summer Portraits een melancholische nostalgie op. Einaudi blikt terug op zonovergoten dagen uit een vervlogen tijd. “De wereld is veranderd”, zegt hij. “Water dat vroeger kristalhelder was, is nu grijs. Dat zorgt voor nostalgie naar plekken die niet meer zijn zoals ze waren, naar een wereld die wellicht simpeler en puurder was.” Muziek en herinneringen zijn voor Einaudi nauw met elkaar verbonden. Zijn titels verwijzen vaak naar een specifieke tijd, plaats of emotie. Het openingsnummer, ‘Rose Bay’, is gebaseerd op een reeks akkoorden die hij voor een optreden bedacht in de kleedkamer van het Sydney Opera House. “Mijn opa, dirigent en componist Wando Aldrovandi, woonde 30 jaar in Sydney. Mijn moeder leerde me zijn muziek kennen. Ze had het vaak over hem en over het feit dat hij haar verliet toen ze 12 was.” Aldrovandi emigreerde naar Australië nadat hij had geweigerd te werken onder een fascistisch regime in Italië. “Daardoor bleef er voor haar altijd een idee van afstand en verlies bestaan.” Elk nummer roept een specifieke zomerse herinnering op. ‘Punta Bianca’ is vernoemd naar een witte rotsformatie aan de zuidelijke kust van Sicilië, waar Einaudi kwam tijdens zomervakanties. ‘Jay’ is geïnspireerd door vluchtige herinneringen aan een vogel die naar het huis van zijn familie op het platteland buiten Turijn kwam, waar Einaudi woont en werkt. “Ik vraag me altijd af of het familie is van de vogel die ons bezocht toen mijn moeder hier woonde.” ‘In Memory of a Dream’ ontleent zijn naam aan een droom van Einaudi over zijn Australische familie: “Ik werd wakker en vergat volledig waar de droom over ging. Maar een fijn gevoel bleef me bij, en ik besloot er een titel aan te geven.” Einaudi componeert het liefst aan de piano. “Vaak blijf ik met een idee spelen, en neem ik het op tot ik een versie vind die me bevalt”, zegt hij. Op de orkestrale werken, bij Abbey Road opgenomen met het Royal Philharmonic Orchestra onder dirigent Robert Ames, begint hij met een zich herhalend idee, waarop hij voortborduurt met instrumentale lagen. ‘Pathos’ begint bij de climax, en vindt vanaf het crescendo zijn weg terug naar het begin. ‘Sequence’ is geïnspireerd door muziek uit de barok, met name Vivaldi en een opname met werken van de Engelse barokcomponist John Eccles door violist Théotime Langlois de Swarte, die hier ook te horen is. (Elke overeenkomst met het hoofdthema van Nicholas Britells hitsoundtrack voor Succession berust op toeval.) Einaudi’s pianospel wordt aangevuld door zijn gebruikelijke samenwerkingspartners: Federico Mecozzi (viool/altviool), Redi Hasa (cello) en multi-instrumentalist Francesco Arcuri. “Ik heb mijn geluid in de loop van vele jaren ontwikkeld”, zegt Einaudi. “In het begin vloog het alle kanten op omdat ik van weinig wist. Met een studio kwam de tijd om verschillende microfoons en voorversterkers te verkennen. Met die kennis kon ik me toeleggen op één pianosound waarvan ik begon te houden.” Naast een staande piano heeft hij twee Steinway-vleugels in zijn thuisstudio in Turijn. Een daarvan is ‘geprepareerd’ met een tweede viltlaag op de hamertjes om het geluid te verzachten. “Wanneer een band als The Beatles aan album maakte, konden ze van gitaar veranderen voor verschillende sounds. Pianisten hebben dat voordeel meestal niet. Maar ik kan uit drie piano’s kiezen − ik heb mazzel.”