Mozart: Clarinet Concerto in A Major, K. 622 - EP

In de geschiedenis van muziekopnames kom je altijd uitvoeringen tegen met een iconische status. Zo zijn er de twee opnames van Glenn Goulds Goldbergvariaties, die uit 1956 en uit 1981, die tot op de dag van vandaag op handen worden gedragen. Of de uitvoering door Jacqueline du Pré van het Celloconcert van Elgar onder leiding van Sir John Barbirolli. En hier hoort zeker ook Sabine Meyers opnames van het Klarinetconcert van Mozart bij. Mozarts werk uit 1791 (dat hij slechts enkele weken voor zijn dood voltooide) is ontelbare keren opgenomen door prominente solisten en orkesten. En toch komen luisteraars steeds weer terug bij een van de twee gevierde opnames van Meyer – die uit 1990 (met de Staatskapelle Dresden onder Hans Vonk) en uit 1999 (met de Berliner Philharmoniker en Claudio Abbado) – vanwege de schoonheid van haar vloeiende toon, haar diepe betrokkenheid bij het brede emotionele palet van het concert en de pure overgave en bravoure van haar spel. Maar Meyer ontdekte nog meer in het werk en heeft het wederom opgenomen, dit keer live met een kamerorkest in plaats van de eerdere volledige symfonieorkesten. “Ik denk dat een kamerorkest beter past bij deze muziekstijl”, zegt Meyer tegen Apple Music Classical. Met een kleinere groep krijg je een transparanter orkestraal geluid, waardoor Mozarts partituur op onthullende en spannende manieren wordt opengebroken, bijvoorbeeld in de onderliggende contramelodieën of kleine ritmische details die anders al snel ondergesneeuwd kunnen raken door al die grote krachten. “Het orkest is fantastisch, en Giovanni Antonini is zo ongelooflijk inspirerend”, zegt Meyer, “dat ik er absoluut zeker van ben dat ik het concert nog nooit zo goed heb gespeeld als met hem.” De opening 'allegro' is soepel en snel, waarmee de muziek een levendige voorwaartse beweging krijgt. Orkest en klarinet zijn volledig met elkaar in evenwicht zodat Meyer meer subtiliteit kan leggen in rustigere passages en frases. Het tweede deel, 'adagio', een van Mozarts beroemdste langzame delen, krijgt haast een operakwaliteit, met Meyers klarinet glorieus zwevend boven en onder de pulserende begeleiding. Ze creëert een prachtig rijk geluid op haar bassetklarinet – het iets grotere en lagere instrument waarvoor Mozart zijn concert schreef. “Het probleem met Mozarts klarinetconcert is dat de originele partituur en het originele instrument allebei verloren zijn gegaan”, zegt Meyer. “Er is een uitstekende reconstructie in de Neue Mozart-Ausgabe, maar ik heb hier mijn eigen gebruikt.” Zelfs met drie opnames en tientallen live-uitvoeringen van dit concert op haar naam lijdt het geen twijfel dat het werk een belangrijke rol zal blijven spelen in Meyers leven. “Ik speel het concert nu al meer dan 40 jaar, maar elk optreden voelt alsof ik het voor het eerst doe. Ik ben altijd nerveus om het te spelen, en ik weet zeker dat het een 'nooit aflopend verhaal' voor mij zal zijn, zo rijk aan emoties en diepgang. Ik heb altijd het gevoel dat ik meer over het stuk kan leren.”