Na de bloedige Dertigjarige Oorlog in Europa (1618-48) wendden mensen zich tot de wetenschap om het evenwicht te herstellen in een wereld die zojuist volledig op zijn kop was gezet. God werd aangesteld als hoofd van de wetenschap, de vormende kracht achter de universele harmonie en de rationele orde van de natuur. Heinrich Ignaz Franz von Biber wilde de goddelijk bepaalde relatie tussen de mensheid en de rest van de schepping weerspiegelen in muziek die betoverende virtuositeit combineerde met bijzondere tooncontrasten.
Rachel Podger en haar vijf collega's van Brecon Baroque onthullen de dieptes van Bibers vioolsonates uit 1681, niet in de laatste plaats door een intens spirituele verstilling in elk werk te leggen. Luister maar eens naar 'Variatio' uit de Sonate nr. 2 in d mineur (track 12), waarin Podgers viool kalm opstijgt en weer neerstrijkt, of naar het betoverende samenspel van gestreken en getokkelde instrumenten in de 'Passacaglia' uit de Sonate nr. 6 in c mineur (track 26). Zelfs de Sonata representativa (tracks 16-24), met speelse imitaties van dieren, krijgt een meditatief karakter in handen van de geïnspireerde musici van Brecon Baroque.