Vanessa Wagner (1973) heeft al meerdere etudes van Philip Glass vertolkt tijdens concerten en op haar album. De pianist uit Frankrijk achtte de tijd rijp om alle twintig stuks bijeen te brengen. “Als je de etudes als één geheel tot je neemt, dan onthullen ze een allegorische en radicale dimensie”, zegt ze in een persbericht van haar platenlabel. “Ik zie het als een liefdesverklaring aan de componist, die op diverse manieren mijn pad als klassiek musicus vormde, en ook als een uitnodiging om zijn twee boeken met etudes te beschouwen als enkele van de belangrijkste cycli van onze tijd.”
Ze beredeneert dat het repertoire van Glass niet simpelweg kan worden gelabeld met de term minimalistische muziek. Ook de beschrijving ‘repetitief’ doet het volgens haar geen recht. Ze ervaart het als teder, lyrisch, emotioneel en tegelijk ook radicaal. En ze is het eens met Glass’ eigen beschrijving: additief.
Op dit album voegt ze ook wat toe, namelijk haar decennialange onderdompeling in romantische, impressionistische en hedendaagse muziek.