De Oekraïense componist Valentin Silvestrov omschreef zijn muziek ooit als “een echo van wat er al bestaat”, en zijn reacties op componisten uit het verleden vormen de rode draad door dit vaak betoverende recital van de pianist Alexei Lubimov. Een deels elegante, deels spookachtige wals van Schubert is het startpunt voor de eerste van de Two Dialogues with a Postscript; de tweede is een intense meditatie op een stukje melodie uit Wagners Tristan und Isolde-tijd.
Fragmenten van een Impromptu van Schubert duiken op in 19 November 1828…In Memoriam Franz Schubert, Silvestrovs eerbetoon aan de Oostenrijkse componist. Een melancholische, retrospectieve sfeer klinkt door in de vier korte delen van 3 February 1857…In Memoriam Mikhail Glinka. En barokke krullen kleuren de Hommage à Henry Purcell – waarvan het slotdeel een opvallend klagelijk karakter draagt.
Lubimov voelt Silvestrovs diepzinnige, empathische stijl perfect aan, en tovert gedurende dit hartverwarmende recital een zachte toon en prachtig genuanceerde buigingen uit zijn Kawai-piano.