Arvo Pärt: Credo

Wat is waarheid? Die vraag, retorisch gesteld door Pontius Pilatus aan Jezus, hield Arvo Pärt al bezig lang voordat hij zich begin jaren zeventig bekeerde tot de oosters-orthodoxe kerk. Het diepe geloof van de Estse componist in God heeft hem antwoorden gegeven die hij gebruikte in zijn latere composities. Paavo Järvi, die Pärt al van jongs af aan kent, brengt voor diens 90e verjaardag een eerbetoon waarin te horen is hoe die zoektocht naar spiritueel begrip zich in de muziek van de persoon ontwikkelde. Zijn keuze van muziekstukken bevat Credo, een werk van intense kracht en geloof dat na de première in 1968 door Sovjetfunctionarissen werd veroordeeld. Hoewel complexer dan Pärts latere 'tintinnabuli'-composities is de centrale boodschap eenvoudig: heb je vijanden lief. Järvi's Estonian Festival Orchestra en een uitstekend gemengd koor vangen perfect de huiveringwekkende contrasten van stilte en geweld in Credo. De afspeellijst bevat onberispelijke uitvoeringen van Fratres en Cantus in Memoriam Benjamin Britten, tijdloze Pärt-klassiekers, en het boeiende Silhouette dat de transparante structuur van de Eiffeltoren bezingt. Het meest ontroerende moment is wanneer het sublieme slot van Credo – met zijn monumentale akkoorden en aanhoudende echo's van J.S. Bachs Prelude in C majeur – overgaat in de aangrijpende onschuld van het Ests wiegelied.