Jorge Mejia and The London Symphony Orchestra: If These Walls Could Talk

Het appartementengebouw op 221 Collins Avenue in Miami Beach, Florida overleefde de grote orkaan van Miami in 1926, en werd later het huis van Jorge Mejia, componist, pianist en muziekmanager. "Ik wilde altijd al iets schrijven over dit gebouw", vertelt Mejia aan Apple Music Classical, "en over alle levens die zich tussen deze muren moeten hebben afgespeeld". Die wens ging uiteindelijk in vervulling met If These Walls Could Talk, een 20 minuten durend concert voor piano en orkest met Mejia zelf als solist, dat centraal staat op het album met dezelfde titel. "Ik schreef het eerste deel bewust als een storm, het oog van de orkaan die erdoorheen trekt", legt Mejia uit. "Voor het tweede deel dacht ik aan een liefdesverhaal, vragen en antwoorden terwijl twee mensen elkaar leren kennen, en dan iets diepers. En voor het derde wilde ik iets wat op een vreemde, kalme manier uitdaagt. Dat gebeurt aan het einde, waarin ik tijdens liveoptredens het publiek uitnodig om mee te zingen." Het grootste deel van If These Walls Could Talk werd geschreven tijdens de Covid-pandemie, maar toen het concert af was, merkte Mejia dat het onderwerp bleef doorwerken in zijn verbeelding. "Nadat ik klaar was met de muziek begon ik specifieke personages te bedenken om de muziek tot leven te brengen", zegt hij, "hoewel het misschien wel de muziek was die de personages tot leven bracht. De manier waarop de cirkel zo rond werd, is een van de dingen die me erg aanspreken aan het werk." Het resultaat was een serie van drie korte verhalen die zich afspelen op 221 Collins Avenue, met personages die specifiek werden gesuggereerd in de drie delen van het concert. "De muziek staat op zichzelf, net als de verhalen – je hebt de een niet nodig om de ander te begrijpen", legt Mejia uit. "Toch, als je ervoor kiest om de verhalen te lezen, krijg je misschien een dieper gevoel van de muziek. Ze zijn fijn met elkaar verweven, maar staan ook los van elkaar – een soort parallelle relatie; twee complementaire paden naar dezelfde wereld." Mejia heeft ook een groep van zes sextetten voor piano en strijkkwintet aan het album toegevoegd, die voortkwamen uit een ander project uit de tijd van de pandemie, in opdracht van het Miami City Ballet. "Er was iets aan die instrumentatie – vijf strijkers in tegenstelling tot de meer traditionele vier, met een contrabas die echt gewicht toevoegt aan de lage tonen – dat bij mij resoneerde. De sextetten staan naast het concert als reflecties: kleiner, directer, maar deel van dezelfde wereld." Met If These Walls Could Talk heeft Mejia bewust geprobeerd een muzikale stijl te creëren die "direct en menselijk aanvoelt", zoals hij het zelf uitdrukt. "Het is lyrisch, harmonisch rijk en geworteld in de traditie van orkestraal componeren, maar gevormd door een modern soort kleur en beweging – dissonantie als versterker van emotie, vorm meer vloeibaar dan vastomlijnd. Boven alles streef ik naar heldere emotie – dat wil zeggen, muziek die je uitnodigt om binnen te komen in plaats van je op afstand te houden. De muziek is puur, rauw gevoel, en op die manier een diep persoonlijke ervaring."