Life is a Dream

De vaak autobiografische en diep persoonlijke stukken op Sir Anthony Hopkins’ album Life is a Dream zijn het resultaat van een lang leven vol muzikale creativiteit. "Mijn echte passie was altijd al muziek", vertelt Hopkins aan Apple Music Classical. "Ik kreeg een acteerbeurs voor het Cardiff College of Music and Drama, en de rest is geschiedenis." En hoewel de theater- en filmonderscheidingen van de Welshe acteur de diepte van die geschiedenis demonstreren, bleven zijn aanzienlijke muzikale talenten grotendeels verborgen – tot nu toe. "Ralph Waldo Emerson, de grote Amerikaanse filosoof, geloofde dat muziek en kunst de paden naar God zijn, en alle menselijke geesten met elkaar verbindt", zegt Hopkins. "Hij wist dat het raken van één ziel alle zielen zou raken. Muziek is transformerend. Op 88-jarige leeftijd voel ik sterker dan ooit dat de dood iets is waar niemand aan kan ontsnappen. Het thema van mijn 1947 Suite is dat het leven een lang afscheid is, vol verwondering en vergeving. In Stella Aria zeg ik: hallo mijn lief, vaarwel mijn lief." Zijn vrouw Stella haalde in het begin van het nieuwe millennium talloze partituren uit hun huis tevoorschijn, en zo begon het proces dat leidde tot de uiteindelijke orkestratie en uitvoering hiervan. Muziek speelde een grote rol bij het in stand houden van de arbeidersgemeenschappen in het industriële Zuid-Wales. Het bood de jonge Tony Hopkins uit Margam, een voorstad van Port Talbot, ook een uitlaatklep voor zijn verbeelding. "Toen ik zeven was, kocht Muriel, mijn moeder, een buffetpiano voor me, wat destijds een enorme luxe was. Ze zorgde er ook voor dat ik goede piano- en kunstlessen kreeg. Maar ik beschouw mezelf toch voornamelijk als autodidact." De geweldige zangtraditie van zijn thuisland heeft een groot stempel op zijn composities gedrukt, wat je duidelijk hoort in de Welshe hymnen en aria’s van My Fatherland. "Ik draag My Fatherland op aan Wales en mijn nederige afkomst als zoon van mijn vader, de bakker", zegt hij. "Ik wil er niet te sentimenteel over doen, maar elke keer als ik die eenvoudige, diepe melodieën hoor, word ik overweldigd door emotie." And the Waltz Goes On, voor het eerst opgenomen door André Rieu en zijn Johann Strauss Orkest in 2011, stamt uit Hopkins’ vroege jaren in het repertoiretoneel. De beklijvende melodieën roepen, net als veel stukken op het album, de sfeer op van openhartige filmmuziek en de sprankeling van de lichte klassieke muziek. Wat waren zijn sterkste muzikale invloeden? "Mijn grootste muzikale invloed is geworteld in mijn jeugd in Wales, en de landschappen die daarbij horen", antwoordt hij. "Ik ben geïnspireerd door musicals, de grote klassieke westerns en de muziek van mijn favoriete film aller tijden, Charlie Chaplins Limelight." Hopkins blijkt, net als Chaplin voor hem, een bekwame muzikale verhalenverteller. Life is a Dream eindigt met twee spectaculaire topstukken, geïnspireerd op Somerset Maughams verhaal The Appointment in Samarra, waarin een man door de Dood achtervolgd lijkt te worden. In The Eagle, een stuk geïnspireerd door een zevende-eeuws Arabisch gedicht van Imru’ al-Quais, symboliseert de roofvogel het lot. Hier wordt een paard in volle galop vergeleken met een vliegende adelaar. "Vanaf de geboorte, door alle seizoenen van het leven, blijft de adelaar vliegen tot het einde der tijden", zegt Hopkins, wiens symfonisch gedicht "een gevoel van onheil en vrees opbouwt". De titel van het volgende stuk, Samsara, speelt, zo legt hij uit, zowel met de plaatsnaam Samarra in Irak als met het concept van Samsara, "de cyclus van leven, dood en wedergeboorte die fundamenteel is voor de oude Indiase filosofie en religie". Als om de onvermijdelijkheid van de dood in deze cyclus te benadrukken keren de castagnetten uit The Eagle hier terug, waarna een klaagzang door een solocello de overgang vormt naar een grootse orkestrale climax, uitmondend in een gevoel van vrede en acceptatie. Anthony Hopkins heeft in Gustavo Dudamel en het Philharmonia Orchestra de ideale vertolkers gevonden. Life is a Dream bevat daarbij adembenemende koorzang van The Bach Choir en de jongenskoorleden van Winchester Cathedral, met mooie solo’s van pianist Sergio Tiempo en cellist Gregorio Nieto. "Met de sierlijke precisie van zijn dirigeerstokje voorzag Maestro Gustavo Dudamel elke noot van een diepgaande en onuitwisbare betekenis, en creëerde zo een schilderachtig landschap waarin de luisteraar wordt uitgenodigd om iets heel persoonlijks te verbeelden, en te voelen."