BABE: ELABORATIO – A Tribute To My Mother

Als klassiek geschoold pianowonder dat opgroeide in New Orleans omarmde Harry Connick Jr. de droom van zijn moeder dat hij ooit in Carnegie Hall zou spelen. Hij was 10 toen bij haar kanker werd vastgesteld. "Ik heb de zaal toen vanuit New Orleans gebeld en gevraagd of ik er mocht spelen", vertelt hij. "Ze zeiden: 'U spreekt met de kassa-afdeling. Zo werkt dat niet.' Dus ik zei tegen mijn moeder: 'Ik heb het in ieder geval geprobeerd.'" Drie jaar later overleed ze, en op dat moment zwoer Connick dat hij, tenzij het voor een speciale gelegenheid was, nooit een voet zou zetten in de meest prestigieuze concertzaal van New York. Die speciale gelegenheid deed zich voor in mei 2026 met de wereldpremière van dit werk, Babe: Elaboratio. Het is een orkestraal eerbetoon van Connick aan zijn moeder, Anita-Francis Livingston Connick, of 'Babe' zoals ze liefkozend werd genoemd, uitgevoerd op wat haar 100e verjaardag zou zijn geweest. Het stuk, waarvoor hij een stap zet buiten zijn meest bekende terrein: de jazz, is geschreven in drie delen voor een groot orkest, bigband en solopiano. Elk deel komt overeen met een periode uit haar leven: haar jeugd in New York; haar reis naar Istanboel en vervolgens naar Nouaceur in Marokko – waar ze haar man ontmoette en verliefd op hem werd – en haar latere jaren in New Orleans, waar ze een baanbrekende rechter en moeder werd. "Ik heb het Elaboratio genoemd omdat zij dat absurd zou hebben gevonden; ze zou hebben gezegd: 'Waarom noem je het niet gewoon muziek voor mijn moeder, of zoiets?'" Met vleugjes George Gershwin en een thema dat de letters B-A-B-E spelt, roept het openingsdeel, 'New York', onmiddellijk de sfeer op van het New York uit het jazztijdperk, maar het is minder geïnspireerd door Rhapsody in Blue dan door de jeugdherinneringen van zijn moeder, zegt Connick. "Zoals die keer dat ze drie was en een politieagent mijn grootvader aan de kant zette omdat hij zei: 'U mag niet met vee door Times Square rijden.' Maar het was mijn moeder met haar blonde haar en al haar broers en zusjes achterin – de agent dacht dat het schapen waren." Hoe vertaalt Connick deze momentopnames naar geluid? "Je denkt bij jezelf: als ik dit in een film zou zien, hoe zou de soundtrack dan klinken?", zegt hij. "Ik probeerde het niet als New York te laten klinken. Het kwam er gewoon zo uit." De ideeën kwamen snel bij Connick op – het kostte hem maar zes weken om het hele werk te schrijven en te arrangeren. Net zoals de algehele structuur werd ingegeven door de liefde van zijn moeder voor de driedelige concertvorm, zo inspireerde haar passie voor Beethoven het tweede deel, waarin de muzikale taal heel romantisch is. Het begint met een eenzame klarinetsolo tegen een achtergrond van percussie, die het beeld oproept van zijn moeder die alleen in Istanboel aankomt na haar vertrek uit New York. "Wanneer de strijkers en daarna het koper erbij komen, denk je bij jezelf: "Wat gebeurt er nu?" – dat gevoel van: 'Mijn hemel, waar ben ik?'" De pianopartij is ook rijk aan chromatiek. "Ik laat me niet binden door de toonsoorten", legt hij uit. "Bovendien is er dat B-A-B-E-motief, dat werkelijk overal zit: de noten zitten in de muziek begraven." Het laatste deel, 'New Orleans', verbeeldt de aankomst van Babe in New Orleans. Daar opende ze samen met Harry Connick Sr. een platenzaak, waarmee ze genoeg geld verdienden om hun rechtenstudie te bekostigen. Hier vertegenwoordigt de fladderende openingsfiguratie op de piano de propellers van het vliegtuig, waarna we worden ondergedompeld in de levendige chaos van het leven in Louisiana. Een aangrijpend moment van reflectie volgt met solopiano-akkoorden, die de geboorte van zijn zus oproepen. "Ze werd geboren op 7 juli, dus er zijn zeven akkoorden, en dan is er dit ritmische patroon, dat staat voor mijn geboorte. Vanaf dat moment liep het een beetje uit de hand." "Soms wou ik dat ik terug kon gaan en dit deel kon herschrijven", voegt hij eraan toe. "Het is een beetje hectisch en chaotisch, maar zo was mijn leven toen ook, omdat mijn moeder stervende was en ik daar geen controle over had. Ik zat op dat moment in een neerwaartse spiraal." Connick zegt dat zijn debuut in Carnegie Hall, na al die jaren wachten, een van de "zwaarste dingen was die ik ooit heb meegemaakt". Maakt hij zich zorgen over het openbaar maken van zulke intieme reflecties? "Vroeger in mijn leven zou het me hebben uitgemaakt, toen ik niet echt veel over mijn moeder praatte omdat het te veel pijn deed. Maar naarmate ik ouder werd, voelde ik me in de loop der decennia steeds comfortabeler om over haar te praten. Het interesseert me niet echt als iemand het wil bekritiseren." Hij pauzeert: "Ik bleef mezelf maar afvragen: is dit het beste wat je kunt? Maak je hier het beste werk dat je kunt maken? En dat is het echt. Ik wilde dat het een heel persoonlijk eerbetoon aan mijn moeder zou zijn, dat alleen ik vanuit mijn perspectief had kunnen schrijven."