François Couperin

François Couperin werd geboren na Jean-Baptiste Lully en voor Jean-Philippe Rameau. Hij was dan ook de belangrijkste Franse componist tussen die twee in. Daarnaast was hij een telg van een Parijse muzikale familie, die vanaf de 15e eeuw tot diep in de 19e eeuw zijn stempel op de Franse muziek drukte. De in 1668 geboren Couperin was, net als de rest van zijn familie, een organist in Église Saint-Gervais-Saint-Protais. In 1693 trad hij in dienst van het Franse hof, eerst als organist onder Lodewijk XIV in Versailles en vanaf 1717 als klavecinist onder Lodewijk XV. Als componist was hij een miniaturist, die aan de basis stond van de Franse klavecimbelstijl. Belangrijke kenmerken daarvan zijn een subtiele toetsaanraking, ritmische wisselingen, versieringen en de imitatie van andere instrumenten, zoals de luit, die qua resonantie in de klankwereld van het klavecimbel past. Tussen 1713 en zijn overlijden in 1733, publiceerde Couperin vier boeken met suites voor klavecimbel, die ruim 220 werken bevatten. Ze kunnen ruwweg worden opgedeeld in twee categorieën: dansen en karakterstukken met beeldende titels als ‘Le Moucheron’ (‘De vlieg’). Hij bewonderde Corelli. In zijn kamermuziek, waaronder Concerts royaux (1722), verwerkte hij zowel Franse als Italiaanse stijlen, waarin hij levenslang geïnteresseerd was. Een van zijn sensueelste en meest dramatische werken is Leçons de ténèbres, geschreven ter viering van witte Donderdag in 1714. Grootheden als Brahms, Richard Strauss, Debussy en Ravel bewonderden zijn muziek.