John Ireland

John Irelands muzikale idioom combineerde Engels romantiek met een Debussy’s impressionistische finesse, plus een vleugje van Stravinsky’s modernisme. Ireland werd in 1879 geboren in Cheshire. Op 14-jarige leeftijd won hij een beurs voor het Royal College of Music (RCM) in Londen. Kort daarna stierven allebei zijn ouders, een klap waarvan zijn introverte gevoelsleven nooit volledig herstelde. Ireland werkte jarenlang als kerkorganist en gaf pianoles aan het RCM. Met zijn grote oeuvre aan liederen verkende hij vele soorten expressie − van de fervente lyriek van ‘Sea Fever’, tot het strakke realisme van twee cycli met Thomas Hardy’s poëzie (1925 en 1926). Hij componeerde ook veel korte solostukken voor piano. Zijn orkestwerken omvatten onder meer Mai-Dun (1921), geïnspireerd door een heuvelfort uit de ijzertijd in Dorsetshire. Zijn Pianconcert in Es majeur (1930) was opgedragen aan een jonge student tot wie hij zich aangetrokken voelde. Er ontstond geen relatie, maar de student, Helen Perkin, speelde het werk vaak. In 1953 trok Ireland zich terug om in een verbouwde windmolen in Sussex te gaan wonen, waar hij negen jaar later overleed.