Spiegel im Spiegel

Het serene Spiegel im Spiegel is een van de beroemdste composities van Arvo Pärt. De schijnbare eenvoud van dit korte stuk, met zijn zacht vloeiende 6/4-patroon en puntige melodie, maakt het tijdloos en toegankelijk. Spiegel im Spiegel, gecomponeerd in 1978, kort voordat Pärt van zijn geboorteland Estland naar Berlijn verhuisde, is geschreven in zijn kenmerkende tintinnabulistestijl. Voor die stijl werd hij beïnvloed door de mystiek van hymnen en maakt hij gebruik van arpeggio's en harmonieën die niet afwijken van de noten van de toonladder. Het is bovenal terughoudende en transparante muziek, die steunt op het vermogen van de uitvoerders om zich strak te houden aan de harmonische richting en tonale zuiverheid van de partituur. In Spiegel im Spiegel speelt de pianist rijzende drieklanken, terwijl het tweede instrument eenvoudige toonladderfiguren speelt (er zijn versies voor onder meer viool, cello en altviool). De titel verwijst naar de eindeloze reflectie van spiegels wanneer ze tegenover elkaar staan. De stijgende melodische lijnen worden gevolgd door gespiegelde frasen, met de A – waarnaar de viool herhaaldelijk terugkeert – als het reflectievlak. De frasen – die stijgen en dalen tegen de zachte piano-akkoorden – worden continu omgekeerd, waarmee de suggestie wordt gewekt dat het harmonische patroon oneindig zou kunnen doorgaan. Door de emotionele impact van Spiegel im Spiegel is het werk uitermate geschikt voor dans, theater en film.