Pianoconcert in a‑mineur

Inmiddels behoort Griegs Pianoconcert tot de canon der klassieke muziek, maar toen hij het werk in 1868 afrondde, was hij buiten thuisland Noorwegen amper bekend. De première door Edmund Neupert in Kopenhagen op 3 april 1869 leidde tot positieve reacties. In het decennium daarna werd het stuk uitgevoerd in Europa en de Verenigde Staten. Grieg vertolkte het regelmatig en bracht talloze wijzigingen aan in de orkestratie. Het eerste deel is geïnspireerd door Schumanns pianoconcert (in dezelfde toonsoort: a-mineur) en begint met een indringende oproep. Het levendige initiële thema contrasteert met de peinzende melodie op cello. Dat thema domineert het deel, tot een dramatische cadens de terugkeer van de oproep uit het begin inluidt. Het langzame tweede deel ontvouwt een warm en expressief thema voor strijkinstrumenten, versierd door piano, voordat de intensiteit toeneemt. Terwijl dat wegsterft doet het slot zijn intrede met een door solisten en orkest gespeeld ritmisch krachtig idee, dat is beïnvloed door de Noorse dans halling. Een fluit vertolkt het lyrische tweede thema, waarna een piano het verder uitwerkt. Een terugkeer van de eerste sectie wordt afgekapt door donderende orkestrale akkoorden. Die monden uit in een majestueuze reprise van het lyrische thema, waarbij piano en orkest elkaar versterken.