Dido and Aeneas

Purcells Dido and Aeneas is een kameropera die zijn bescheiden afmetingen overstijgt en uitgroeide tot een van de grootste muzikale tragedies ooit. Met een duur van minder dan een uur biedt het libretto (gebaseerd op Vergilius' Aeneïs) een bondige weergave van de gedoemde liefde tussen Dido, koningin van Carthago, en de Trojaanse prins Aeneas (mogelijk een gecodeerde waarschuwing aan de katholieke Jacobus II van Engeland [Aeneas] om Dido [een personificatie van Engeland] niet te verlaten voor Rome). In tegenstelling tot Purcells andere podiumwerken − die gesproken dialogen bevatten − wordt Dido volledig gezongen. Het werk − geïnspireerd door Blows Venus and Adonis, dat rond 1682 aan het hof werd opgevoerd − kan ook in koninklijke kringen zijn ontstaan, hoewel de eerste bekende opvoering in 1689 op een meisjesschool in Chelsea was. De oorspronkelijke vorm van de partituur is verloren gegaan, maar wat er overblijft is van de hoogste kwaliteit. Purcell was geïnspireerd door Italiaanse en Franse werken, maar Dido benadrukt tegelijk zijn voorkeur voor onder meer korte delen en algehele melodieusheid. Herhalende grondbassen spelen een belangrijke rol bij het structureren van het werk, beginnend met Dido’s angstige ‘Ah! Belinda’ en eindigend met haar ‘When I Am Laid in Earth’ − een van de ontroerendste klaagzangen in de opera ooit.