The Fairy Queen

The Fairy-Queen (1692-1693) is een adaptatie van Shakespeares Een Midzomernachtdroom, en het is een van Purcells beste opera’s. Het is een Britse hybride genaamd semiopera, oftewel een toneelstuk met uitgebreide muzikale scènes. De belangrijkste personages werden vertolkt door pratende acteurs, terwijl de zangers minder belangrijke rollen hadden. Muziek speelde daardoor een kleine rol bij de ontwikkeling van het verhaal. Om die reden had Purcell geen teksten van Shakespeare getoonzet. De muziek is bestemd voor vijf afzonderlijke masques, die geen deel uitmaken van het plot, maar er wel verband mee houden. De masque ‘Slaap’ bereidt bijvoorbeeld Titania voor op haar droom. Het hoogtepunt van de eerste akte is de komische scène waarin de Dronken Dichter door elfen wordt belaagd, totdat hij bekent dat hij een waardeloze dichter is. Hij zegt dat stotterend, wat vermoedelijk een spottende verwijzing is naar de dichter Thomas D'Urfey. Purcells muziek raakte na zijn overlijden in 1695 in de vergetelheid, tot het in de vroege 20e eeuw werd herontdekt.