Tristan und Isolde

Een eenzaam schip vaart over een donkere zee. Aan boord: een toegewijde ridder en een onwillige bruid. Ridder Tristan begeleidt prinses Isolde naar koning Marke van Cornwall om met hem te trouwen. Maar het paar heeft een eigen geschiedenis, en in de diepten van wanhoop ontdekken ze een passie die sterker is dan eer, sociale conventies en zelfs het leven zelf. “Aangezien ik in mijn leven nooit het ware geluk van de liefde heb gekend, zal ik een monument oprichten voor deze mooiste van alle dromen, waarin van begin tot eind de liefde volledig vervuld zal zijn,” zei Richard Wagner. In zijn opera Tristan und Isolde (1865), gebaseerd op de oude Arthurlegende, deed hij precies dat. Hij omarmde de filosofie van Schopenhauer en herdefinieerde het geluid van de westerse muziek zowat. De ouverture van de opera begint met een stille, woordloze vraag en het dissonante zogeheten Tristan-akkoord. In drie epische akten ervaren de geliefden zowel onvoorstelbare extase als ondraaglijk lijden. Een gevoel van grenzeloos verlangen doordringt elke noot, en wordt pas opgelost in de transcendentale finale ‘Liebestod’. Tristan und Isolde is enorm invloedrijk en intens mooi, en stelt diepgaande vragen over de destructieve kracht van een grenzeloze liefde. De opera kan zowel verontrustend als volkomen meeslepend zijn, en dringt bij veel luisteraars diep in het onderbewustzijn door − onuitwisbaar, bedwelmend en onmogelijk te negeren.