The Sacred Veil

In 2005 verloor dichter Charles Anthony (Tony) Silvestri zijn vrouw Julie aan eierstokkanker. Het 12-delige The Sacred Veil vertelt het verhaal van het echtpaar: een verhaal van liefde, verdriet, verlies en de zoektocht naar innerlijke rust. Een verhaal dat verteld wordt door middel van een mozaïek van teksten en poëzie van Silvestri, zijn overleden vrouw en componist Eric Whitacre. De meedogenloze openhartigheid van medische rapporten, poëtische uitingen van pure liefde, ontroerende humor en de geruststellende hand van de vriendschap komen allemaal samen in muziek van een grote schoonheid. Het idee van een 'heilige sluier' – zoals de titel zich laat vertalen – kwam tot Silvestri tijdens een van zijn bezoeken aan het ziekenhuis. “Een ziekenhuiskamer is heilig”, vertelt hij aan Apple Music. “Het zijn plekken waar geboortes en sterfgevallen plaatsvinden, en geboortes en sterfgevallen zijn goddelijke gebeurtenissen. Er zijn tijden waarin de sluier tussen deze wereld en de volgende erg dun wordt, en dat gaf me troost omdat Julie dan wel niet fysiek bij me is in dit rijk, ze is wel dichtbij me.” Vanaf het begin af aan verankert Whitacre zijn muziek op de centrale c, die de sluier zelf vertegenwoordigt, en beweegt zich door de sluier van geboorte of dood door langs de noten te navigeren die daaromheen zitten. Overal komen liefde en verdriet samen in voortreffelijke botsingen tussen akkoorden in mineur en majeur; Whitacres gepolijste koorharmonieën en kwikzilverige toonsoortwisselingen schilderen talloze gemoedstoestanden. Zo'n intiem werk kan alleen voortkomen uit een diepe emotionele band, en Whitacre en Silvestri zijn beste vrienden die eerder al samenwerkten op verschillende koorwerken. “Ik had dit stuk niet kunnen schrijven en de catharsis en het herstel kunnen doormaken als ik niet met Eric had gewerkt”, zegt Silvestri. “Hij begrijpt me en kent me.” En het was met Whitacres aanmoediging dat Silvestri in staat was om de kracht op te brengen de dagboeken en medische rapporten van zijn vrouw te lezen, het materiaal dat het verwoestende hart van het werkstuk vormt. “Ik voel me als Dante, die door Vergilius – zeg maar Eric Vergilius – begeleid wordt op mijn pad”, zegt Silvestri. Hier gidsen Silvestri en Whitacre ons door alle passages van The Sacred Veil, zoals het werd uitgevoerd door de Los Angeles Master Chorale, gedirigeerd door Whitacre en met cellist Jeffrey Zeigler en pianiste Lisa Edwards. The Veil Opens Eric Whitacre: “Helemaal in het begin kan je Julies thema in drie noten horen: de centrale c en de omliggende noten die een terts omhoog en omlaag gaan. Als de cello erbij komt start het op de centrale c, die ook de sluier symboliseert. Deze ideeën zitten door het hele werk. Elke frase van Tony's gedicht wordt drie keer herhaald. Wat ik hoopte te doen is dat deze thema's worden gevestigd, zowel muzikaal als metafysisch, en ik wilde het idee introduceren van het getal drie als leidend principe van het stuk.” Tony Silvestri: “Qua tekst is het eerste deel als het Griekse koor. Als de gordijnen opengaan, vertelt het koor waar het stuk over gaat. Het is het begin en het einde van het stuk. Het introduceert het werk, maar het introduceert ook de synthese van alles wat ik in het proces heb geleerd.” In a Dark and Distant Year TS: “We vonden het belangrijk om neer te zetten wie ik was voordat ik Julie ontmoette, en het moment waarop de vonk overslaat als dat meisje mijn verhaal binnentreedt erin te hebben. Het bereidt ook het moment in het derde deel voor waarop ze een thuis voor mij is geworden. De beeldspraak in dit deel is allemaal erg persoonlijk. Het woord foam is een verwijzing naar Erics stuk 'A Boy and a Girl', wat een van mijn absolute favorieten is. In bijna elk deel zit een verwijzing naar een van de vele samenwerkingen die Eric en ik hebben gedaan.” EW: “Tony werpt me altijd watermeloenen toe zoals ik ze noem: van die grote, mooie cadeaus aan een componist. En hier gebruikt hij het idee van een 'zwerver'. Dus zwerft de muziek van toonsoort naar toonsoort naar toonsoort, waar het eerste deel juist statisch is en niet uit de c mineur weggaat.” Home TS: “Dit deel beeldt een luie zondagmiddag uit, op bed liggend met Julie. Het gouden zonlicht schijnt door het raam en je kan de stofdeeltjes zien zweven. Het heeft ook een beetje de sfeer van lekker binnenblijven op een regenachtige dag. Het is een knusse omhelzing van een warme deken.” EW: “Ik weet nog dat Tony me vertelde dat ik dit deel vanuit mijn eigen ervaring moet schrijven. Dus dit komt vanuit mijn eigen liefdesleven, toen ik mijn vrouw drie jaar eerder ontmoette. Het meeste van het muzikale materiaal hier komt uit een pianoliedje dat ik voor haar schreef om 's avonds naar te luisteren.” Magnetic Poetry TS: “Iemand had ons een van die poëtische koelkastmagnetensets gegeven en iedere keer dat een van ons erlangs liep voegden we een woord toe of veranderden wat en maakten we gedichtjes voor elkaar. Op een dag opende ik de dagboeken van Julie, ik had ze niet gezien sinds ze was overleden. Ik zag dat ze op een pagina een stuk of drie gedichten van die magnetensessies had uitgeschreven. We probeerden toen kinderen te krijgen en ze was er kapot van omdat dat zo moeilijk bleek te zijn. Maar tegelijkertijd probeerde Julie de ervaring te omschrijven waarin ze op bed ligt met het licht dat binnenvalt.” EW: “Hier hebben de twee akkoorden, die door het hele stuk gebruikt worden, een rockende en rollende kwaliteit. Het klinkt een beetje als een gruizige 8-millimeterfilm van een dag op het strand. Gewoon een herinnering van een herinnering van een herinnering. Elke keer als ik dit gedicht lees kan ik niet geloven hoe aangrijpend en delicaat het is.” Whenever There is Birth EW: “Voor mij vertegenwoordigt dit deel de geboorte van de eerste zoon van Julie en Tony, Thomas. Ik had een heel helder beeld in gedachten van huid op huid, een baby die pas was geboren, en dan een middenstuk waar alles opbloeit en open gaat. Ik gebruik precies dezelfde akkoorden in deel acht, Delicious Times.” I’m Afraid TS: “Julie was aan het bevallen van ons eerste kind en in de verloskamer maakten ze op het laatste moment een echo omdat ze 11 dagen laat was. Ze vonden een tumor. Ik weet niet hoe moeilijk het voor een dokter is om mensen te vertellen dat ze kanker hebben. Ik weet wel hoe moeilijk het is om het te horen. En het stuk registreert die verwarring en medische terminologie die op je afkomt.” EW: “Jaren geleden vertelde iemand me dat het moment waarop je weet dat je kanker hebt er een klok begint te tikken. Je lacht samen met je kinderen, en opeens ben je je ervan bewust dat er een klok is die altijd achter je tikt. De thema's van Julie worden van die rollende, indringende tertsen, de motor achter de muziek. Je kan ook het thema rond kanker er doorheen horen sijpelen: een kleine terts die botst tegen een grote terts.” I Am Here EW: “Voor mij gaat dit deel over Julie die probeert alles te bevatten, met daarbij Tony die zelf de diagnose probeert te verwerken. En dan is er een moment waarop je Julies thema hoort, van daaruit staat ze op, ze verheft zich, stoft zichzelf af. En dan gaan we gelijk door naar het deel met haar kinderen. Hoe beroerd de situatie ook is, ze moet haar schouders eronder zetten en sterk voor hen zijn.” Delicious Times TS: “Julie was een heel gelovig iemand en begon e-mails met updates te sturen naar haar kerkgemeenschap. Voor haar was het een soort van dienst aan de mensen, om ze te laten weten hoe het met haar gaat. Maar vervolgens begon de gemeenschap die e-mails door te sturen en gingen ze de hele wereld over. Deze was geschreven tijdens het laatste academische jaar van haar leven, dus dingen naderde het einde.” EW: “Dit was verreweg de moeilijkste tekst voor me om mee te werken, het is gewoon zo eerlijk en menselijk en zo moedig. Ik probeerde het zo simpel mogelijk neer te zetten. Ik moest opzij stappen en de woorden het werk laten doen omdat ze zo mooi zijn.” One Last Breath EW: “Dit was een gedicht van mij. Het werd me duidelijk dat er een deel van het verhaal was dat ik wilde vertellen, waarvan ik dacht dat Tony er niet toe in staat zou zijn, en het is de brug naar de laatste heroïsche momenten uit het leven van Julie toen ze oprecht wanhopig was. Tony is de meest bescheiden, welbespraakte en briljante man die ik ken, en hij kan zichzelf in dit alles niet als held zien. En als zijn vriend die van buitenaf toekijkt zag ik hem heel erg als held. Ik voegde citaten van stukken toe waar we samen aan werkten: 'dark and deep' komt uit 'Sleep', waarop we in 2000 samenwerkten en 'He steels himself, takes one last breath and leaps' komt uit 'Leonardo Dreams of his Flying Machine', een stuk dat we in 2001 schreven. De muziek heeft iets ingewikkelds, onheilspellends en uit vervlogen tijden.” Dear Friends TS: “Dit was nog een van de e-mailblogs van Julie. Ze geloofde diep dat god haar ging helen door een wonder. Ze deed zich moedig voor met veel geloof, maar ik denk dat ze wel wist dat dingen er heel slecht voor stonden. Maar vanwege haar geloof konden we er niet over praten. Als ik voorstelde dat ze misschien afscheid moest nemen van haar kinderen, zou ik ontkennen dat god de mogelijkheid heeft om haar te genezen, dus het was allemaal heel, heel gecompliceerd.” EW: “Zelfs tijdens Julie's laatste momenten, in haar laatste adem, was ze sterk. Het was heel belangrijk voor me om dat in de muziek te laten werken. Als ze zegt 'Fight with me' herhaalt zich dat drie keer. Er zit een urgentie in dit deel. You Rise, I Fall TS: “Eric en ik begonnen aan dit deel en ik denk achteraf gezien dat het heel verstandig was om eerst naar de donkerste plek te gaan. De rest van het proces kon daaruit oprijzen. Het begon met de diepste wond zodat ik kon beginnen met het genezingsproces.” EW: “Mijn enige instinct was dat Tony en ik de handen ineen moesten slaan om het diepe in te springen. Tony liet me eens een koor horen genaamd The Harmonic Choir, gedirigeerd door David Hykes. Een van de dingen die zij doen is zich laten vallen en vergrendelen in een akkoord. Ik gebruik dat effect hier om het smelten te illustreren terwijl Tony valt.” Child of Wonder EW: “Voor mij is er niets mooiers dan iemand zeggen dat het tijd is om naar huis te gaan. Ik schreef uiteindelijk dit gedicht omdat ik niet wist hoe ik Tony kon vragen zichzelf te vergeven. Hoe schrijf je een zegening voor jezelf? Muzikaal gezien concentreer ik me weer op die intervallen van een terts... Voor het einde wilde ik het verdriet illustreren dat niet zomaar weggaat, dus het stuk eindigt precies op die laatste c, de sluier zelf.”