Eric Whitacre

Eric Whitacre (1970) wilde als tiener niets liever dan rockster worden. Maar zijn ambities veranderden toen hij lid werd van het koor van de University of Nevada te Las Vegas. Van zijn keuze voor klassieke muziek kreeg Whitacre, die een GRAMMY® Award won, vast geen spijt. Hij behoort nu tot de meest populaire hedendaagse componisten en zijn werk wordt volop uitgevoerd. Zijn voorkeur voor opeengestapelde stemmen blijkt uit zijn sublieme werken voor koor of vocaal ensemble. Dikwijls bevatten die gelaagde harmonieën, waarbij de overgangen tussen individuele delen voor vocalen en kleurrijk contrasterende blokakkoorden geruisloos plaatsvinden. Aldoor verkent Whitacre met zijn koorwerken het grensgebied tussen geluid en stilte. Dat leidde tot werken als Cloudburst (1991-1995), een weelderig, achtstemmig stuk voor koor en percussie, gebaseerd op een gedicht van Octavio Paz. Andere hoogtepunten zijn Water Night (1995), het hartverscheurende motet When David Heard (1999) en Sleep (1999-2000). Met zijn internetproject Virtual Choir, waarbij wereldwijd mensen opnames van hun vocalen kunnen insturen, stelde hij vertolkingen samen van klassiekers als Lux Aurumque (2000), Sleep en Deep Field (2015). Qua thematiek overpeinst hij zaken als liefde, verlies en rouw; zaken die allemaal samenkomen in het twaalfdelige gebed The Sacred Veil (2018),voor koor, cello en piano.