Maurizio Pollini onderzocht op dit album de innerlijke strijd en de steeds veranderende psychologische lading van Beethovens late pianosonates. De visie van de grote Italiaanse kunstenaar op de korte maar intense Pianosonate nr. 28 en de monumentale Pianosonate nr. 29 (‘Hammerklavier’) is verdiept sinds hij ze voor het eerst opnam in de jaren 70. Pollini's interpretaties zijn vluchtiger en scherper dan voorheen, maar even zelfverzekerd qua beheersing van techniek en de formele logica van de muziek. Het is een combinatie die de tijdloze aard, of misschien permanente moderniteit illustreert van de werken die eind jaren 1810 zijn geschreven. Er gebeurt iets wonderbaarlijks in het langzame deel van ‘Hammerklavier’ en in de laatste fuga van het werk, waarin Beethoven en Pollini de oneindigheid in hun greep probeerden te houden.