Ludwig van Beethoven

Ludwig van Beethoven, volgens menigeen de grootste creatieve kracht die de klassieke muziek ooit heeft gekend, werd in 1770 geboren in Bonn. Zijn vader was tenorzanger. Nadat hij met zijn bijzondere gave als pianist en improvisator indruk had gemaakt op de plaatselijke adel en het publiek, voelde de jonge Beethoven zich aangetrokken tot de grotere professionele mogelijkheden van Wenen. Hij ging daar wonen in 1792, studeerde eerst bij Haydn en anderen, en vestigde zich daarna als pianist en componist. Met zijn meesterlijke techniek en de emotionele diepgang en ritmische energie van zijn muziek maakte Beethoven al snel naam in heel Europa. Met de derde van zijn negen symfonieën, Eroïca, voltooid in 1804, breidde hij de dimensies van het genre enorm uit. In de tien jaar daarna voltooide Beethoven nog vijf symfonieën (nrs. 4-8), vier concerten (twee voor piano, waaronder ‘Keizersconcert’ en ‘Pastorale’), zijn enige opera, Fidelio, waaraan hij tien jaar werkte, en aanvullende orkest-, kamer- en pianomuziek. Zijn toenemende doofheid maakte een einde aan zijn carrière als pianist, maar hij bleek nog steeds te kunnen componeren; voor zijn dood in 1827 voltooide hij enkele van zijn grootste werken. Daaronder bevonden zich Symfonie nr. 9 met zijn ongekende koorfinale, een grootschalige Missa Solemnis voor koor en orkest, en een slotreeks van strijkkwartetten (nrs.12-16) en pianosonates (nrs. 27-32).