Robert Schumann

Als er één componist is die de geest van de 19e-eeuwse Duitse Romantiek belichaamt, dan is het wel Robert Schumann. De in 1810 in Zwickau geboren componist was een dromerig, eenzaam kind dat aanvankelijk dichter wilde worden. Muziek kreeg hem pas later in zijn greep. Als twintiger legde hij zich met grote vastberadenheid toe op zijn muziekstudie. Hij schreef gedurende bijna tien jaar niets anders dan pianomuziek, waaronder de duistere en bedwelmende cyclus Kreisleriana. Een liefdesverhouding met de briljante jonge pianist en componist Clara Wieck, die werd verboden door haar dominante vader, mondde in 1840 uit in een huwelijk. Hierop volgde een grote hoeveelheid liederen. De relatie was zeer solide, maar Schumanns geestelijke instabiliteit was zorgwekkend. Periodes van intense creativiteit werden afgewisseld door geestelijke inzinkingen die nu en dan resulteerden in volledige artistieke verlamming. Na de grenzeloos experimentele, oogverblindend fantasierijke pianomuziek uit zijn jeugd, probeerde Schumann een duidelijke richting te kiezen door gevestigde vormen als symfonie, concerto, oratorium en grootschalige kamermuziek aan te pakken, maar zijn unieke laterale manier van denken – soms amusant eigenzinnig, soms alarmerend – klonk in al zijn werken door. In 1854 sloeg een vlaag van opgetogenheid om in manie, waarop hij zichzelf in de Rijn probeerde te verdrinken. Hij werd ontoerekeningsvatbaar verklaard en opgenomen in de buurt van Bonn, waar hij in 1856 stierf.