Robert Schumanns Pianokwintet en Pianokwartet behoren tot zijn befaamdste kamerwerken. Op dit album hoor je die stukken zoals nooit tevoren. Dat komt doordat is gekozen voor instrumenten en een wijze van uitvoeren die past bij de gebruiken in de periode waarin Schumann de werken componeerde (midden 19e eeuw). Al komt de fortepiano van Erard uit 1851 en toen waren de stukken al afgerond. Maar waar bij moderne piano’s het risico bestaat dat de piano de strijkinstrumenten overstemt, zijn Alexander Melnikov en de strijkerssectie op dit album volmaakt gelijkwaardig. De staccato gespeelde noten van Melnikov completeren de pizzicato’s op strijkers in het deel ‘Scherzo’ van Pianokwartet.
Het ensemble speelt met een bijzondere hechtheid en de subtielste details van de stukken komen naar voren. Zo worden we ons bewust van de dreigende donderwolken die boven de werken hangen, alsook de ontwrichtende passages. De lieflijke cellomelodie in het openingsdeel van Pianokwintet wordt door Jean-Guihen Queyras zo intiem vertolkt, dat het lijkt alsof hij haar in de oren van luisteraars fluistert.