Dit is Franz Liszt, maar waarschijnlijk niet zoals je hem kent. In 1861 had hij al lang het concertpodium vaarwelgezegd. Zijn Christelijk geloof kwam meer dan ooit naar de oppervlakte borrelen, en de Hongaarse componist verhuisde naar Rome om daar kleine wijdingen te ontvangen. Muzikaal vertaalde dit nieuwe levenshoofdstuk zich naar composities van een veel introspectiever karakter dan de sensationele, meeslepende pianostukken waar hij om bekend stond. Deze late muziek van hem wordt maar weinig gespeeld, en dat geldt ook voor Via Crucis voor koor en piano: een muzikale reis door de kruisweg, van de veroordeling van Jezus tot en met zijn kruisiging en begrafenis. De muziek vermengt Gregoriaans met Bachkoralen en typische Liszt-pianopassages vol onheilspellend gerommel en scherpe harmonieën. Dit wordt hier met veel affiniteit vertolkt in het heldere spel van Leif Ove Andsnes en de transparante texturen van het kleine koor. Andsnes rondt het programma af met de veel vroegere zes Consolations en twee van de Harmonies poétiques et religieuses, allen voor solopiano. Deze stralende muziekstukken van Liszt vormen, na de donderwolken van Via Crucis, een vriendelijke afsluiting.