J.S. Bach: Goldberg Variations (Live at Carnegie Hall, New York, 2025)

Dit is een voortreffelijke uitvoering van de Goldbergvariaties, wellicht zelfs de geslaagdste vertolking op piano van de afgelopen jaren, hetzij in de studio, hetzij live. Bachs eindeloos vindingrijke variaties zijn nooit uit de mode geraakt, maar gezien de hoeveelheid uitgaven van zijn werk de laatste tijd, lijkt het alsof de muziek van de Duitse componist urgenter is dan ooit. Zijn Goldbergvariaties, 30 variaties op een eenvoudige aria, zijn tijdloos en universeel. De technische uitdagingen van het werk worden gedempt door de perfectie en schoonheid van de vorm. Ook schuilt er een stilzwijgende spiritualiteit in, waardoor de compositie des te relevanter is voor het heden. In het spel van Yunchan Lim klinken die universele aantrekkingskracht en spiritualiteit ruimschoots door. De Zuid-Koreaan beschikt over een uiterst subtiele expressiviteit en wisselt het tempo af op basis van wat elke variatie nodig heeft. Ook heeft hij eerbied voor het overkoepelende plan van Bach; zo vertolkt hij aldoor alle herhalingen. Zijn versieringen komen helder naar voren, maar zijn nergens overheersend. Elke herhaling onthult een verbluffend vermogen om frases te hervormen, melodieën te benadrukken en texturen om te vormen zonder de geest van de muziek uit het oog te verliezen. Direct vanaf de eerste variatie klinkt zijn uitvoering fris, waarmee hij luisteraars meeneemt op het pad naar een dieper inzicht. Vooral in de herhalingen vindt ware magie plaats, waarbij de rappe versieringen Lims verrukking door Bachs muziek blootleggen. De helderheid waarmee hij de complexe en imiterende variaties van de canon vertolkt (bijvoorbeeld bij ‘Variatio 18 Canone alla sesta’) is adembenemend. In ‘Variatio 25 adagio’, de zogeheten ‘zwarte parel’ met een Shakespeare-achtige diepgang en reikwijdte, past Lim een imposante variatie aan klankkleuren en tonen toe. De daaropvolgende overgang naar ‘Variatio 26’ is Mozart-achtig qua zorgeloze elegantie. De duisternis lost op in de delicate en ragfijne muzikale waterval. De rustieke ‘Variatio 30 Quodlibet’ brengt ons bij de slotaria, die langzamer is, bedachtzamer, wellicht uitgeput. Het is een subtiel naspel tot besluit van een van de opmerkelijkste reizen in de westerse muziekgeschiedenis.