Brahms: Symphony No. 2 in D Major, Op. 73 & Symphony No. 4 in E Minor, Op. 98

Het komt niet vaak voor dat de muziek van Brahms aan Mozart doen denken. Toch gebeurt dit vaak in de gracieuze uitvoeringen van dirigent Edward Gardner en zijn Bergense musici, bijvoorbeeld in hun fraaie, nooit zwaarmoedige frasering, of in het sonore samenspel van de houtblazers. In Brahms’ zonnigste symfonie: nr. 2 in D majeur, houdt Gardner de muziek constant in beweging zodat zelfs in het langzame tweede deel, 'Adagio non troppo', de vorm van Brahms’ lange muzikale frases gemakkelijk te begrijpen is, en het des te meer opvalt wanneer ze op een onverwachte manier eindigen. Het scherzo in het derde deel klinkt daarentegen een beetje als Tsjaikovski – nog zo’n bewonderaar van Mozart – door de snelle, lichtvoetige, zelfs dansende vertolking. In fijn contrast hiermee is het een echt gevoel van triomf wanneer het volledige orkest zijn intrede doet in de finale, die doet denken aan Mozart op zijn meest feestelijke en hoffelijke manier. In de Vierde symfonie respecteert Gardner Brahms’ eerbetoon aan de gedisciplineerde grootsheid van Bach in een uitvoering die de formele en structurele logica van het werk op de voorgrond plaatst, zonder dat een romantisch gevoel indruist tegen deze kritische barokvoorschriften. Toch doet de uitvoering recht aan de onheilspellende momenten in het werk, zoals in de hele langzame terugkeer van het openingsthema uit het eerste deel, waarin Gardner en zijn spelers de hagedisachtige kilte van Brahms’ houtblazerspartijen goed laten uitkomen.