An American Dream?

"Voor mij is ieder album een statement", vertelt Barbara Hannigan aan Apple Music Classical. "Het moet een dramaturgische structuur hebben en een soort filosofisch statement zijn. Ik had An American Dream? nooit gemaakt als ik niet zo verdrietig was geweest over de kant die de dingen opgaan." Het album van de Canadese sopraan en dirigent onderzoekt de rol die muziek heeft gespeeld in het opbouwen van gemeenschappen en het verenigen van uiteenlopende volkeren. Die kwaliteiten werden in de eerste helft van de 20e eeuw gecultiveerd door een opmerkelijke generatie Amerikaanse componisten, waaronder George Gershwin, Aaron Copland, Richard Rodgers en Jule Styne – componisten waarvan de ouders armoede of onderdrukking in Europa waren ontvlucht voor een beter leven in de VS. An American Dream? opent met Porgy and Bess: A Symphonic Picture uit 1942, een bewerking van Gershwins opera door zijn vriend en voormalig assistent Robert Russell Bennett, die het stuk precies op maat sneed volgens de aanwijzingen van de in Hongarije geboren dirigent van het Pittsburgh Symphony Orchestra, Fritz Reiner. "Gershwin is voor mij nummer één", zegt Hannigan. "Hij hoort bij de allergrootsten. En deze 'Symphonic Picture' van Porgy and Bess is een van de beste muziekstukken die ik ooit heb mogen uitvoeren." Het Göteborgs Symfoniker grijpt dit aan met een opwindende, energieke uitvoering vol ritmische precisie en tonale variatie. An American Dream? bevat ook Dance Symphony, een onderbelicht juweeltje uit de late jaren 20. Aaron Copland stelde het stuk samen uit materiaal van zijn eerdere balletpartituur Grohg, dat hij grotendeels in Parijs schreef en rechtstreeks had geïnspireerd op F.W. Murnaus expressionistische vampierfilm Nosferatu. "Grohg is geen geweldige titel! Maar Dance Symphony is veel aantrekkelijker. Als ik me het ballet voorstel met de muziek zoals die ik ken, zie ik eerlijk gezegd liever geen processie van doodskisten voor me, of een lijk dat weer tot leven wordt gewekt. Ik ben blij dat het is omgevormd tot een concertstuk. Het is echt leuk voor zowel de muzikanten als de luisteraars." Hannigans passie voor Gershwin leidde tot de creatie van het slotstuk van het album, At the Fair, een suite van showstoppers van onder anderen Billy Barnes en Jule Styne. Ze werkte aan het arrangement met Bill Elliott, vooral bekend om zijn orkestratie van de Broadway-musical An American in Paris. Het begint met het cabaretnummer van Barnes 'Have I Stayed Too Long at the Fair?', waarmee Barbra Streisand een hit had op haar tweede soloalbum, en eindigt met 'Don’t Rain on My Parade'. Daartussenin klinkt een collage van bekende melodieën. Het werk, legt ze uit, verklaart het vraagteken in de albumtitel. "Het eerste stuk is heel reflectief, waarbij het personage zich afvraagt of dit wel de juiste weg was. Ben ik te lang op de kermis gebleven? Heb ik mijn leven besteed aan de juiste dingen? En als we kijken naar hoe het met Amerika is gegaan, en naar onze keuzes in het kapitalisme – hoe we ons geld uitgeven, hoe we voor ons land zorgen en hoe we voor elkaar zorgen – dan kunnen we ons afvragen: hebben we dit wel goed gedaan? En hoe gaan we om met de repercussies van onze keuzes?" Voor het centrale 'An American Dream' koos Hannigan stukken die sterke persoonlijke herinneringen oproepen. Samen met Elliott vormde ze deze tot een instrumentaal intermezzo dat wordt versterkt door de uiteindelijke botsing van meerdere melodieën. "Het was heel ontroerend om te doen", herinnert ze zich. Het deel begint met pizzicato-echo’s van 'Make Em’ Laugh' uit Singin’ in the Rain. "Ik heb dat erin gestopt als een statement over niet echt diep graven. Het gaat erover dat we onszelf zo afleiden dat we elke dag uren op social media doorbrengen, in plaats van dat we proberen te begrijpen wat er aan de hand is en daar werkelijk een gesprek over kunnen voeren." At The Fair eindigt met Hannigans indringende uitvoering van 'Don’t Rain on My Parade', die afwisselend onheilspellend en optimistisch is. "Het is echt een 'pak wat je pakken kan en wegwezen'-nummer", zegt ze. "Ik plaats het niet in de context van dat moment in Funny Girl waarop Barbra Streisand besluit haar hart te volgen; ik gebruik het in veel bredere zin. Het kan als egoïstisch worden opgevat. Maar in de context van het andere materiaal dat eraan voorafging in de suite, stelt het de vraag: hoeveel zorg besteed ik aan mezelf, en hoeveel aan mijn gemeenschap?"