Er is niets specifiek Frans aan Bachs Franse suites. Dus je kunt rustig achteroverleunen en genieten van de expressieve en contrapuntische rijkdom van deze prachtige klavierdansen, zonder je af te hoeven vragen waar hem dat 'Franse' nu precies in zit.
Francesco Tristano speelt op een Yamaha-vleugel, waarvan de heldere, directe klank hem in staat stelt de complexere momenten van de muziek te verduidelijken, zoals in de beroemde, vrolijke 'Gigue' van Suite 5 in G-majeur (track 34). Tegelijkertijd is er een opvallend gebrek aan sentiment in Bachs subliem meditatieve sarabandes, met name die uit Suite 3 in b-mineur. Tristano geeft deze vriendelijke dansen een ingetogen statigheid, waardoor ze een soort marmeren uitstraling krijgen.
Op andere momenten werkt Tristano op een bevredigende manier een motorische energie de muziek in, vooral vaak in de courantes, en daar de opnamekwaliteit consequent uitstekend is, klinkt zijn speelstijl altijd helder, zonder ooit schel te worden.