Johannes Ockeghem

Johannes Ockeghem wordt beschouwd als een van de invloedrijkste componisten van de koormuziek in de renaissance. Hij creëerde een stijl van polyfonie die het vocale contrapunt van de Franco-Vlaamse School naar weelderiger en complexer terrein leidde. Historici schatten dat hij rond 1410 werd geboren. Hij begon zijn muzikale carrière als zanger aan de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen, waarna hij diverse prestigieuze functies op zich nam in kerken en aan koninklijke hoven (KarelVII, Lodewijk XI, Karel VIII). Ockeghems sacrale en seculiere werken, meestal geschreven voor drie of vier stemmen, bevatten vaak lange, vrijelijk geschreven melodieën − soms zonder vooraf bestaand bronmateriaal, wat ongebruikelijk was in zijn tijd − en technisch uitdagende elementen. Zijn werken vallen ook op door de integratie van prominente, soms diepe baslijnen. Toen hij diende aan het hof van Lodewijk XI, begon Ockeghem regelmatig missen te componeren. In 1946 schreef hij in 1461 het eerste bekende meerstemmige requiem. Hij gebruikte deze uitgebreidere werken soms voor ingewikkelde formele experimenten. In Missa prolationum (uit de tweede helft van de 15e eeuw) verhullen bloemrijke vocale lijnen de canonvorm die door het hele stuk loopt. Ockeghem overleed in 1497 met een relatief klein overgeleverd repertoire als nalatenschap (ongeveer 14 missen, 10 motetten en 20 chansons), maar de etherische aard en pre-tonale harmonische eigenaardigheden van zijn werk klinken vandaag de dag modern en verrassend.