Grażyna Bacewicz (1909-1969) placht te zeggen dat ze zichzelf niet zag als vernieuwer, maar dat haar muziek wel altijd in ontwikkeling was. De Poolse componist, die haar carrière begon als violist, bleek daardoor voor klassieke kenners een lastig te duiden fenomeen. Soms leek neoklassiek het juiste etiket voor een werk, maar dan zaten er net iets te veel avontuurlijke afwijkingen in. Dan weer werden labels als expressionisme, serialisme en atonale muziek uit de kast gehaald. Ook die waren niet helemaal accuraat, want na al die jaren studie onder de befaamde Nadia Boulanger was Bacewicz wel gaan hechten aan klassieke structuren. Niet alleen met haar (prijswinnende) composities drukte ze haar stempel op de Poolse muziekwereld, ook in bestuurlijke rollen was ze een kolos. Zo was ze een der oprichters van het festival Warschauer Herfst, doceerde ze compositie en zetelde ze in de jury van diverse concoursen.