The Planets

Gustav Holst was een ervaren componist toen hij zijn orkestrale suite The Planets in 1917 afrondde. Maar wat de toen 43-jarige Holst het publiek voorschotelde kende zijn gelijke niet in zijn oeuvre tot dan toe. Het epische The Planets was geïnspireerd door Holsts interesse in astrologie en bestaat uit zeven delen, die elk het karakter van een bepaalde planeet schetsen. In totaal duurt het werk 50 minuten. Holsts muziek voor de suite is gevarieerd qua toon en sfeer, en een groot deel ervan is overbekend doordat het is gebruikt in films en tv-series. Dat geldt met name voor het openingsdeel ‘Mars, the Bringer of War’, dat met een militaire tred en dreigende basakkoorden opbouwt naar een reeks adembenemende climaxen. ‘Venus’ is juist uiterst delicaat gearrangeerd. Die planeet wordt dan ook geschetst als ‘de brenger van vrede’, die verleidelijk mooi is, maar ook kwetsbaar. ‘Mercury, the Winged Messenger’ is op een briljante manier eigenzinnig, terwijl ‘Jupiter, the Bringer of Jollity’ de melodie bevat die later werd hergebruikt in de patriottische hymne ‘I Vow to Thee, My Country’. The Planets sluit af met een destijds vernieuwend idee: een fade-outeinde. ‘Neptune, the Mystic’ gaat geleidelijk over in stilte, waarbij de stemmen van een woordloos zingend vrouwenkoor wegdrijven naar de uithoeken van de ruimte.