Celloconcert nr. 2 in D‑majeur

Lang werd gedacht dat Haydns Celloconcert nr. 2 geschreven was voor (of zelfs door) Anton Kraft, de eerste cellist in het orkest aan het paleis van Haydns adellijke werkgevers in landelijk Hongarije. Maar recente bevindingen tonen dat dit een verzinsel was van de zoon van Kraft, om de reputatie van zijn vader op te krikken. In feite werd het concert door Haydn gecreëerd voor James Cervetto, eerste cellist van de Royal Italian Opera in Londen, die het in 1784 in première bracht in de Hanover Square Rooms van de stad. Cervetto werd bewonderd om de expressieve zangerige toon van zijn spel, die de 18e-eeuwse muziekhistoricus Charles Burney vergeleek met “de beste tenorstemmen.” Het concert benut dan ook de lyrische kwaliteiten van de hogere registers van het instrument, in plaats van de ritmische kracht en charismatische virtuositeit van zijn voorganger, Celloconcert nr. 1, uit het begin van de jaren 1760. Het charmante werk heeft een ongehaast openingsdeel, gevolgd door een intens lyrisch centraal ‘Adagio’ en het vrolijke slot, ‘Rondo: Allegro’.