Strijkkwartet nr. 1 in b‑mineur

Barbers Strijkkwartet bestaat uit drie inventieve en zeer lyrische delen. Het werk is vooral bekend omdat Barber later zijn Adagio for Strings baseerde op het tweede deel van Strijkkwartet. Barber begon in de zomer van 1936 met schrijven, tijdens een verblijf in de bergen in Oostenrijk. Het ging niet snel en hij miste de deadline voor de geplande première. Maar Barber zette door. Toen het tweede deel was afgerond, wist hij dat hij op de goede weg zat: hij noemde het een ‘knock-out’. Toch was hij nog niet tevreden met het slot. Dat deel werd nog tweemaal bewerkt, voordat Strijkkwartet in 1843 werd gepubliceerd. De assertieve opening van het stuk doet denken aan Beethovens Strijkkwartet nr. 11. Daarna volgen een passage die aan een koraal doet denken en een verlangend derde thema. Het tweede deel vormt de dramatische kern van het werk. Het is gebaseerd op een motief van drie noten dat zich stapsgewijs ontvouwt tot een melodie en naar een gepassioneerde climax toewerkt. In de vorm van Adagio for Strings (1938) werd het een veelgekozen stuk voor rouwplechtigheden.