Nicola Benedetti sluit zich hiermee aan bij de kleine groep violisten die ons zeer bijzondere opnames van Elgars concert hebben gegeven. Begeleid door een orkest dat deze muziek door zijn aderen heeft vloeien − het speelde op de inmiddels klassieke versie van Nigel Kennedy − en een dirigent wiens aandacht voor de talloze details van de partituur nooit in de weg staan van de enorme reikwijdte van het werk, klaart Benedetti de klus vol overgave. Ze bereikt momenten van grootse introspectie als dat nodig is, maar kwettert als een zangvogel als de muziek dat vereist. Een aanzienlijke prestatie die illustreert hoezeer zij zich heeft ontwikkeld tot een superieure en volwassen musicus. Ook zijn er heerlijke toegiften!