Player 1

Ray Chen vertolkt op dit eclectische album met stukken uit film, televisie en games uiteenlopende emoties. Toch is er een rode draad: nostalgie. “Al sinds ik een kind was, hou ik van deze muziek”, vertelt de Taiwanees-Australische violist aan Apple Music Classical. “De invloed hiervan op mij is groot. Het heeft me gevormd tot de persoon die ik nu ben.” Het smachtende ‘Sadness & Sorrow’ weerspiegelt zijn herinneringen aan de Japanse animeserie Naruto. Ook komt zijn liefde voor de game The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom naar voren. Het thema daarvan staat zij aan zij met muziek uit Pokémon. Het centrale stuk van het album is Erich Korngolds filmische Vioolconcert, dat Chen leerde toen hij samen met Aaron Rosand studeerde aan het prestigieuze Curtis Institute. Het werk is gebaseerd op Korngolds filmmuziek uit de jaren 30 van de vorige eeuw. Het is een orkestraal meesterwerk met hints naar de romantische traditie dat verlangen uitdrukt. “Korngold was, zo zou je het kunnen zeggen, de ‘original gangster’ van de filmmuziek”, zegt Chen. “Hij bracht die traditie over van Europa naar Hollywood. Hij heeft zoveel anderen beïnvloed, zoals John Williams, die werkzaam zijn in diverse genres, waaronder animatie, anime en games.” Zoals hij ook doet bij muziek voor anime en film, werpt Chen een verhalende blik op het werk van Korngold. Hij stelt zich bij elk deel van het Vioolconcert filmscènes voor. Het eerste deel vindt hij ongelooflijk romantisch: “Het is een weelderige omgeving. Je bent daar terwijl de natuur in bloei staat”. In het tweede deel “wordt omhoog gekeken, naar de sterren”, zegt Chen. “Het is weemoedig. Er zit verlangen in naar iemand die ver weg is. Zoals het gaat in langeafstandsrelaties, dat je denkt: denk je aan mij terwijl ik denk aan jou?” Het derde deel doet hem denken aan cowboys. “Maar er zit een ruimtelijk element in. Ik associeer het met John Williams’ soundtrack voor Star Wars. Het is als een kruising tussen Indiana Jones en Star Wars.” Het album bevat tevens het weemoedige Serenade, een werk van Eunike Tanzil uit Los Angeles. Chen nam contact met Tanzil op, nadat hij een reeks video’s van haar op Instagram had gezien, onder de noemer Hum Me A Melody. Daarin verzoekt ze mensen op straat om een melodie te zingen. Vervolgens vormt ze die melodie in haar studio om tot een volledig georkestreerde korte scène. Chen benadert Serenade als online content. Kortom: “De eerste vijf seconden moeten de aandacht van mensen grijpen. We stellen ons voor hoe mensen de audio gebruiken op social media. Maar we bedachten niet simpelweg een melodie. We dachten: laten we er iets romantisch van maken. Bijvoorbeeld mensen die samen uit eten gaan, terwijl ze in Europa zijn ofzo. Zo kwamen we uit op deze wals.” Gezien Chen een concertviolist is met prestigieuze prijzen op zijn schoorsteenmantel (zoals de Yehudi Menuhin International Competition for Young Violinists en de Koningin Elisabethwedstrijd) boden deze korte werken geen technische uitdagingen voor Chen. Hij zegt: “Als klassiek muzikant ben je voorbereid op het ergste!” Maar het melancholische thema van de tv-serie Squid Game werd pas op het laatst opgenomen op het album, waardoor Chen weinig tijd had om zich daarop voor te bereiden. “Ik zit inmiddels in het ritme dat ik niet meer een heel jaar uittrek om een bepaald concert te leren”, aldus Chen. “Daardoor ben ik in staat om iets spontaan uit te voeren.” Daarbij heeft hij ongetwijfeld baat bij zijn online serie, waarin hij mensen uitdaagt om in 30 minuten een stuk te leren en op te nemen. Dat is slechts een van de vele manieren waarop Chen volwassen is geworden, en zich heeft aangepast aan het digitale tijdperk. “Wij klassieke muzikanten hebben altijd de traditie als vertrekpunt”, zegt hij. “Je leert de traditie, dat doe je middels een zeer conservatieve aanpak. Maar gaandeweg de jaren vogel je uit wat jouw plek is in die traditie.”