Handel: Messiah

Colin Davis' liveopname uit 2006 van Händels geliefde oratorium komt op een nieuwe manier tot leven, nu ruimtelijke audio het geluid van deze grootschalige uitvoering verbreedt. Maar dit is geen traditionele Messiah, ondanks het statige tempo waarin Davis begint met de 'Sinfonia'. Al snel in dat deel valt het strijkensemble plotseling weg om een kern van solisten (concertante) te onthullen, als in een concert van Bach, wat onmiddellijk een gevoel van dramatiek schept dat de luisteraar uit elke mogelijke staat van zelfgenoegzaamheid wegrukt. Toch kunnen zij die de voorkeur geven aan een rijke en warm-expressieve Messiah er gerust op zijn dat dit hier ruimschoots wordt geboden. In de solo-aria die volgt, legt tenor Mark Padmore geen decoratieve versieringen in zijn onbegeleide 'Comfort ye', en verschillende van de solo's in deel I (die de komst van de Messias voorspellen) worden gezongen door een alt in plaats van de tegenwoordig meer gebruikelijke contratenor. Sara Mingardo is magnifiek in haar solo in deel II, 'He was Despised', en haar collega's, de sopraan Susan Gritton en bas Alastair Miles (plus Padmore) zijn allen uitmuntend en consistent in hun expressie. Maar, zoals gezegd, deze uitvoering is verre van voorspelbaar. Aan het begin van deel II, 'Behold the Lamb of God', negeert Davis de gebruikelijke forte (luide) notitie – die was immers niet door Händel zelf aangebracht – en laat hij koor en orkest gedempt en stil klinken alsof ze gelouterd zijn door wat ze beschrijven. Er zijn een paar onverwachte maar passende momenten van versiering, zoals het orkestrale spel aan het einde van 'O Thou That Tellest'. Het koor Tenebrae legt de voor hen zo typerende uitstekende samenzang en scherpte aan de dag, maar ook een emotionele betrokkenheid die getuigt van eenhernieuwde kennismaking met een tekst die zo empathisch en dramatisch door Händel werd omgezet.