Daniel Harding

De carrière van Daniel Harding had een vliegende start toen hij op 17-jarige leeftijd een cassettebandje met zijn werk als dirigent naar Simon Rattle stuurde. Resultaat: Rattle stelde hem onmiddellijk aan als zijn assistent bij het City of Birmingham Symphony Orchestra. Toen Claudio Abbado hem een soortgelijke functie aanbood bij de Berliner Philharmoniker, werd Harding (geboren in Oxford in 1975) definitief tot wonderkind van het internationale dirigentencircuit gekroond en liep zijn agenda vol met gastoptredens. Hij richtte zich vooral op het Europese vasteland, waar hij sterke artistieke banden ontwikkelde met het Mahler Chamber Orchestra. Onder zijn talrijke albums met het ensemble bevinden zich veelgeprezen opnames van Dvořáks Celloconcert met Steven Isserlis (2013) en Brahms' Vioolconcert met Isabelle Faust (2011). Harding vond ook zijn weg in de opera en op 30-jarige leeftijd mocht hij al leiding geven aan de openingsavond van het seizoen 2005 in Teatro alla Scala, in Milaan, waar hij Mozarts Idomeneo (1781) dirigeerde. In 2007 werd hij benoemd tot chef-dirigent van het Symfonieorkest van de Zweedse Radio, waarmee hij een langdurige relatie begon die talrijke opnames heeft opgeleverd. Daartoe behoren Pianoconcert nr. 1 van Brahms (1858) met Paul Lewis (2016) en Ein deutsches Requiem (1868) van dezelfde componist (2019). Ondanks zijn volle agenda vond Harding tijd om opgeleid te worden tot piloot en vliegt hij al een aantal jaar bij Air France commerciële vluchten.